106 



jak wyłącznie lądowe gatunki tylko przypadkowo, prze- 

 niesione bądź strugami wód deszczowych bądź wiatrami 

 zapędzone do naftowej kałuży i ugrzęzły podobnie jak 

 gatunki wodne, które samowolnie do niej się dostały. 

 Stosunek owadów mięsożernych do roślino-kało- i ścier- 

 wożernych wykazuje stanowczą przewagę mięsożernych, 

 do których należą przedewszystkiem : biegaczowate i pły- 

 wakowate (Carabidae et Dytiscidae) a szczególnie ostatnie 

 gatunkowo i zarazem osobnikowo najliczniejsze (26 gat.), 

 tworzące wraz z wioślakami (Corisidae) główny rdzeń 

 fauny Borysławskiego pleistocenu. Do najpospolitszych a 

 zarazem przewodnich gatunków w tym ile należą: 



Coelambus ozokeriticus m. 



Agabus congeneroides m. 



Cymatopterus dolabratus Payk. 



Gyrinus praeopacus m. 



Helophorus pleistocenicus m. 



Corisa ozokeritica m. 

 Z porównania tej fauny z dzisiejszą wynika, że z 80 

 opisanych gatunków zaledwie 4ta część (18 gat.) od plei- 

 stocenu do dni dzisiejszych tak nieznacznym uległa zmia- 

 nom, że można je prawie za zupełnie identyczne z po- 

 dziśdzień żyjącymi uważać. Większą zaś część tej fauny 

 tworzą bądź zupełnie wymarłe postaci, bądź istniejęce 

 jeszcze na dalekiej północy paleoarktycznego pasu ale 

 dotychczas gatunkowo bliżej jeszcze nierozpoznane. 



Przeważna ilość opisanych gatunków ma charakter 

 arktyczny a znaczna mniejszość umiarkowanego podniebia. 

 Niektóre gatunki żyją obecnie w najchłodniejszym pasie 

 północnej Europy, jak np. Diachila arctica Gyll , Hydro- 

 porus lapponum Gyll, Cymałopterus dolabratus Payk i wiele 

 innych, opisanych jako nowe gatunki, których najbliżej 

 spokrewnione postaci w północnej Europie lub Azyi mają 

 swoją ojczyznę lub tylko w wysokich górach umiarko- 



