107 



wanego poduiebia przebywają, jak np. Patrobus Gąsiorow- 

 skii m., Pterostichus blanduloides m., Hydroporus subarcticus 

 m., Chrysomela lichenis Micht., Otiorrfrynchus morio F., O. 

 blanduloides m. i t. p. 



Do najbardziej zaś cechujących należą wkołobiegu- 

 nowe gatunki, których obecnie brak zupełny w Europie 

 a dopiero w północnej Azyi lub Ameryce żyją lub tamże 

 najbliższych swych pokrewnych mają. Do tych szczegól- 

 nych postaci należy przedewszystkiem : Carabus maeandroi- 

 des m., którego najbliższy pokrewny C. Maeander Fisch. 

 w północnej Syberyi i Ameryce żyje; Silpha vetusta m., 

 której najbliższe pokrewne postaci: 8. villosa Reitt. i S. 

 hexastigma Solsky dopiero z Azyi północnej są znane, tu- 

 dzież oguzki (Helophorus), których szczególnie dwa najpospo- 

 litsze gatunki, H. pleistocenicus m. i H. Kuwerti m., zwła- 

 szcza pierwszy z nich bardzo zwyczajny w ile borysła- 

 wskim , nie mają żadnej bliższej formy pokrewnej w Euro- 

 pie lecz dopiero w północnej Azyi. 



Natomiast brak tej oryginalnej faunie właśnie naj- 

 pospolitszych gatunków umiarkowanego podniebia. I tak 

 obok najzwyklejszego i wielce dla arktycznego pasu Eu- 

 ropy cechującego C. dolabratus Payk. lub Z>. lapponicus 

 Gyll. nie znajdujemy ani śladu równie zwyczajnych w na- 

 szych wodach: C. fuscus L. lub Byt. margimlis L., które 

 podówczas jako mieszkance wód cieplejszych cofnęły się 

 zapewne daleko o kilkanaście stopni geograficznej sze- 

 rokości na południe. Toż samo odnosi się do wioślaków, 

 z którymi z żyjących obecnie w wodach umiarkowanego 

 podniebia żaden nie jest spokrewniony. Glaenocorisa Ilor- 

 vathi m. t zbliżona nieco do C. carinata Sahib., wskazuje 

 wręcz na pochodzenie arktyczne. 



Na tej podstawie nie trudnem jest oznaczenie wieku 

 geologicznego iłu Borysławskiego, w którym ta szczególna 

 fauna, jedyna może na całym europejskim kontynencie 



