108 



wybornie się przechowała. Samo już stratygraficzne poło- 

 żenie tego iłu przemawia za epoką znacznie od dzisiej- 

 szej oddaloną, kiedy owe powyżej opisane owady w nim 

 utonęły. Według bowiem opisu topogeologicznego, umie- 

 szczonego na samym wstępie naszej rozprawy, leży ten ił, 

 jako tak zwana „sytyca" tuż pod żwirami pleistoceńskimi. 

 Wiek zatem tego iłu jest wprawdzie nieco starszym od 

 owych żwirów, bezpośrednio na nim leżących , ale znowu 

 z powodu odmiennego wejrzenia petrograficznego znacznie 

 jest młodszy aniżeli niżej ległych solnych iłów mioceńskich, 

 z których przeobrażenia skutkiem pomioceńskiej denudacyi 

 powstał, a w których to właściwe złoża wosku ziemnego 

 (ozokerytu) wykryto. Dopiero fauna owadów, przechowa- 

 nych w tym ile, o charakterze wybitnie arktycznym, upra- 

 wnia nas do orzeczenia, że: ił ten, zwany sytycą, 

 należy do dolnego pleistocenu, osadzonego 

 w chwili największego oziębienia w tym 

 czasie, kiedy z jednej strony całe Karpaty 

 w większej części pokryte były miejscowymi 

 lodowcami a z drugiej strony od północy 

 aż do podnóża ich zachodniego skrzydła 

 przypierały lody przesunięte z Skandynawii 

 i Finlandyi. 



Ił ten co do wieku jest zatem równorzędny glinie 

 uwarstwowanej (czyli sinej), występującej wraz ze złożami 

 lodnikowemi statecznie jako najniższy poziom naszego 

 pleistocenu tak na podolskim płaskowyżu i niżu nadbu- 

 żańskim jak na podgórzu karpackiem. Fauna mięczaków 

 o wybitnym charakterze arktycznym *), znamionująca tę 

 glinę, odpowiadałaby w zupełności faunie owadów w Bo- 

 rysławiu. Obok ślimaków, żyjących podziśdzień jeszcze 

 w chłodnoumiarkowanej jakoteż zimnej strefie, spotykamy 



') A. W. Łomnicki. Mięczaki znano dotychczas z pleistocenu galicyj- 

 skiego. Kosmos. Lwów. 1885. 



