— 68 — 



3. Westermanü Snell., Tijds. v. Ent. 20 (1876-77) p. 77 pi. 6 f. 3. 



Soepajang; (Mei) l ex. 



4. Piepersialis m. nov. spec. 



Ringkiang Loeloes; 1 ex. 



Deze soort, waarvan ik behalve het door Snelleman. gevangene vrij goede mannetje nog drie 

 dooi' Piepei-s van Celehes overgezonden gave exeniplai-en (2 ^ ^ en \ 2) vóór mij heb, heeft 

 eene vlucht van 28 — 31 mm. en is na verwant aan de voorgaande, Westermanü, doch onder- 

 scheidt zich dadelijk door den donker grijsbruinen achterrand der vleugels, welke bij de ge- 

 noemde soort geelwit is. Overigens heeft de teekening veel over'eenkomends. 



Sprieten bruingrijs. Palpen aan den wortel wit; lid 2 bijna zwart, aan de ruig behaarde 

 voorzijde met witte haren ; eene vlek aan den bovenrand en bet eindlid okergeel als kop en spriet- 

 wortel. Eene breede streep langs de voorborst en over den wortel der overigens witte schouder- 

 deksels en het midden van den thorax zijn donker grijsbruin. 



Voorvleugels tot eene met den achterrand geheel evenwijdige, ongebogene, fijne vuilwitte 

 lijn op drie vierden licht oraberbruin, daarachter voor twee vijfden (aan de vleugelpunt iets bree- 

 der) glanzig licht paars, verder tot den achterrand dof grijsbruin. Het omberbruine gedeelte is 

 bij den wortel langs den voorrand geteekend met eene slecht begrensde lichtpaarse streep, die zeer 

 schuin loopt en spits is, en eene iets steilere fijne vuilwitte lijn, die beide ongeveer op de helft 

 van cel 16 eindigen. Hierop volgen, van den voorrand uitgaande, twee breede, in cel ib bij een 

 wit streepje eindigende, spits toeloopende, convergeerende, scherp begrensde lichte strepen, die 

 aan den voorrand dof wil, verder glanzig paarswit zijn. De eerste, smallere, is volkomen wig- 

 vormig, de tweede heeft wortelwaarts eenen gebogen rand, franjewaarts, iets boven het midden, 

 eenen spitsen tand. Cel 1o is tegen den binnenrand tot drie viei'den vuilwit, op twee vijfden door 

 een tand van het omberbruin afgebroken, het tweede gedeelte tegen den voorrand door eene 

 zwartbruine langsstreep begrensd. In den omberbruinen driehoek tusschen de beide breede witte 

 strepen ziet men een staalblauw lijntje op de dwarsader. Franjelijn onafgebroken fijn zwart (bij 

 Westermanü met dikke zwarte streepjes). Franje aan de vleugelpunt zwart met twee witte 

 stippen, verder wit, aan den staarthoek grijs bestoven. 



Achtervleugels glanzig en doorschijnend wit tot twee derden en aan den staarthoek; de 

 dwarsader, soms ook de wortel van ader 2, fijn bruin beschubd. Het overige gedeelte, dat bij 

 ader 16 eenigszins puntig eindigt, is gekleurd en geteekend als het achterrandsvierde der voor- 

 vleugels, maar het paars en grijsbruin worden door eene okergele lijn gescheiden. Tegen den 

 wortel wordt het door eene dubbele, geelwitte en grijsbruine lijn begrensd, doch deze lijnen zijn 

 niet gebogen, zooals bij Westermanü, maar geheel recht. Franjelijn ook hier fijn zwart, de 

 franje wit, aan vleugelpunt en staarthoek bruingrijs. 



Achterlijf wit, de rug geheel of tot den voorlaatsten ring vuil lichtbruin, de staartpluim 

 grijsbruin. Onderzijde der vleugels bijna als boven, maar alles flauwer. Pooten wit, de voorschee- 

 nen half okergeel en bruingrijs, de voortarsen okergeel, wit geringd. 



Benoemd naar Mr. M. C. Piepers, aan wien wij voor de kennis der Lepidoptera van onze 

 Oost-Indische bezittingen zooveel verschuldigd zijn. 



5. Nyctealis m. nov. sp. 



Soepajang; (April) 1 ex. — Datar; 4 ex. — Silago; (Juni) I ex. 



Deze ook op Java en Celebes voorkomende soort schijnt in het bereisde gedeelte van Sumatra 

 niet ongemeen. 



Zij heelt eene vlucht van 24 — 20 mm. Palpen bruin, onderaan en aan de voorzijde wit, met 

 eenige uitstekende grijze haren. Lijf onzuiver grijswit, de thorax met vier bleekbruine langslijnen, 

 waarvan twee over de schouderdeksels loepen en twee over het midden van den rug. Deze laat- 

 ste worden tot de helft van den achterlijfsrug voortgezet. 



Voorvleugels aan den wortel doorschijnend glanzig wit met dof leembruine langsslrepen, 

 waarvan de breedste over den wortel van ader 1 en het sprankje in cel ia loopt. Dan komt 

 eene schuine, dof leembruine, bruinwit gedeelde dwarsstreep, die gevolgd wordt door een viermaal 



