VAN HET PODOCARPINEZUUR. oa 



lossen en er dan eene oplossing van neutraal baryumchloride bij te voegen- 

 Zijn de vloeistoffen niet te geconcentreerd, dan scheiden zich na verloop 

 van eenige minuten prachtige bruinroode kristalblaadjes af, die een me- 

 tallischen weerschijn hebben, maar overigens aan het in lamellen voorkomende 

 ferridcitraat herinneren. De kristallen hebben, even als de zoogenaamde 

 llerapathiet, een sterk polariseerend vermogen. Dunne blaadjes verloonen on- 

 der hel mikroskoop eene licht rozenroode kleur; kruisen zich twee dergelijke 

 blaadjes volgens bepaalde richtingen, dan vertoont de plaats, waar zij elkaar 

 bedekken, zich als eene donkerroode vlek. 



De kristallen schijnen oppervlakkig telragonale plaatjes te zijn, doch bij 

 eenige oplettendheid bemerkt men, dal de hoeken niet volkomen recht zijn; 

 waarschijnlijk behooren de kristallen tot het rhombische systeem. Zij los- 

 sen in water en alcohol zelfs bij koking uiterst moeilijk op. Het zout ver- 

 liest bij 100° C 3 moleculen waler ; de laatste molecule ontwijkt bij 150— 



140° C. 



De resultaten van de verrichte analysen zijn de volgende : 



I) 0.5991 gram zout verloren bij drogen op 150" C. 0.0610 gram wa lei- 

 en gaven 0/2405 gram 13a S0 4 . 



II) 0.5996 gram bij I00°C. gedroogd zout verloren bij verdere verhitting 

 op 140° C 0.0128 gram water. 



III) 0.4095 gram bij 100° C. gedroogd zout gaven bij verbranding met 

 loodchromaat en kaliumdichromaat 0.5496 gram G0 2 en 0.1530 

 gram H 2 0. 



DIZILVERDINITROPODOCARPAAT. 

 C„H 20 (NO 2 ) 2 Ag 2 O 3 + 4H 2 O. 



Dit zout werd verkregen door bij eene kokende oplossing van hel boven 



beschrevene baryumzout salpeterzuur zilver te voegen. Het scheidde zich bij 



bekoeling in den vorm van donker oranjeroode vlokken af. 



D 5 



N\TUUKK. VERH. DER KON1NKI,. AKADEMIE. DEEL XIV. 



