52 OVER DE CONSTITUTIE VAN HET PODOCARPINEZUUR. 



want anders scheidon zich kristallen van de koohvaierstof af, en komen 

 eerst later bij gedeeltelijke verdamping van den alcohol, oranjoroode naalden 

 van de verbinding te voorsch jn. Verdunt men ds geconcentreerde warme op- 

 lossing van deze laatste met alcohol, d;in gaat de oranjeroode kleur daarvan 

 dadelijk in eene citroengele over; een bewijs, dat de verbinding is gedissocieerd. 

 De koolwaterstof gedraagt zich dus tegenover pikrinezuur juist zooals an- 

 thraceen en fluoreen (Berlhelot, Ann. de Chimie el de; Physique (4) XII, p. 

 183, 215 en 223). 



Het melhylanlhraceen-pikraat smelt bij 117° C, alzoo bij dezelfde tempe- 

 ratuur als het methylanlhraceen zelf. 



Voor de analyse van het pikraal werd eene algewo^ene hoeveelheid der 

 verbinding met verdunde ammoniakoplossing zacht verwarmd, totdat de oranje- 

 roode kleur der verbinding geheel was verdwenen ; de vloeistof werd gefiltreerd 

 en de afgescheidene koolwaterstof zoolang met water uitgespoeld, totdat zij helder 

 wit was. Nn werd het (iltrum eerst op filtreerpapier aan de lucht gedroogd 

 en daarna een dag ling onder een exsiccator gelaten. Het volumineuse poe- 

 der der koolwaterstof kon toen gemakkelijk bijna zonder eei\ig verlies op een 

 gewogen platinis^haal worden overgebracht. Het lerugjjeblevan lïltrun bleek, 

 na uittrekken met zwavelkoolstof en vrijwillige verdamping der oplossing, 

 geene weegbare hoeveelheid der koolwaterstof te bevatten. 



De uitkomsten der analyse zijn nu de volgende: 



I) 0.289 gram pikraal gaven 0.1309 gram koolwaterstof. 

 Il) 0.432 gram pikraat gaven 0.1901 gram koolwaterstof. 



Berekend. Gevondeu. 



CjsH.j + rsH^NO.J.O I. II. 



C,,H lt :45.6 45.3 45.4 



Wordt het methylanlhraceen met kaliumdichromaat en verdund zwavelzuur 

 gekookt, zoo ontstaat uiterst langzaam een aromatisch zuur, hoogst waarschijn- 

 lijk een anthraceen-monocarboozuur Cj 5 H 10 2 . Doordien de hoeveelheid C^ l\ ït 

 die ter mijner beschikking stond, nog slechts uiterst gering was, heb ik de 

 oxydatie van het melhylanthraceen met kleine hoeveelheden slechts zoolang voort- 

 gezet, totdat quahlatief de vorming van een organisch zuur kon worden bewezen. 



Ik schudde hiertoe het van de koolwaterstof afgefiltreerde mengsel van ka- 

 liumdichromaat en zwavelzuur, na bekoeling, met aether en verdampte de 



