OVER DE CONSTITUTIE VAN HET PODOCARPINEZUUR. 



53 



aelherische solulie. Deze liet een geelachtig overschot achter, dat meteenige 

 druppels natriumcarbonaat-oplossing verwarmd, slechts gedeeltelijk oploste. De 

 <refil lieerde oplossing van nalriumzout weid door azijnzuur ontleed ; er scheid- 

 den zich bleekgele vlokken af, die, op een fillrum verzameld en afgewasschen, 

 bleken uit een in alcohol oplosbaar zuur te beslaan. De alcoholische 

 oplossing gal' bij uildamping op een hoilogieglas een duidelijk krislallijn wit 

 residu, dat zeer moeilijk in water, gemakkelijk in alcohol en slap nalrium- 

 carbonaat oploste. 



Van meer "ewicht dan de zooeven vermelde uilkomst is die, welke bij oxy- 

 datie van eene warme oplossing der koolwaterstof in ijsazijn door Cr O s ver- 

 kregen werd. Hierbij vormde zich namelijk zeer gemakkelijk een chinon van 

 oranjegele kleur. 



Voe<n men bij de kokende oplossing in azijnzuur allengs zooveel chroom- 

 trioxyd, totdat zij eene geelgroene kleur heelt aangenomen, dm wordt door 

 toevoegen van water de bedoelde chinon in den vorm van oranjeroode vlokken 

 afgescheiden. Hel uitgewasschene neerslag werd uit alcohol van 70 |>Ct. om- 

 gekrislalliseerd, en de krislalleljes werden met aciher eenige malen uitge- 

 spoeld, len einde mogelijke sporen van aiilhriceon-carbonziiur of onveranderd 

 melhylanthraceen te verwijderen ; de chinon zelf wordt door kouden aether 

 slechts in zeer geringe mate opgelost. 



Zoodoende kreeg ik den chinon in den vorm van een fijn kristallijn poeder, 

 in kleur overeenkomende met het oranjekleurige zwavelcadmium. Onder het 

 mikroskoop deed het zich voor als een opeenhooping van zeer fraaie gele rhom- 

 bische plaatjes. 



De geringe hoeveelheid, die ik van het praeparaat bezat, werd grootendeels 

 aan eene elementair-analyse opgeofferd en daarbij werd de grootste zorg ge- 

 dragen, om vooral het waterslofgeh ilte nauwkeurig te bepalen, daar hierin 

 het middel gelegen was, om uit Ie maken, of de roode verbinding een melhyl- 

 anlhrachinon of wel een nog onbekend anihiachiuon was. Dit laatste achtte ik 

 waarschijnlijk, omdat bij osydatic van meihy!aulhiaceen vorming van anthra- 

 ceen-carbonzuur te vei wachten is en dit lichaam volgens Graebe en Lieber- 

 mann (Ann. der Chem. u. Pharm. CLX. 124) bij oxydalie door Cr0 3 in 

 azijnzure oplossing anthrachinon levert. 



Ue uitkomst der analyse bewees echter, dat ik inderdaad een melhyl-anthra- 

 chinon had verkregen: 



0.1597 gram der stof gaven 0.4154 gram CO a en 0.0591 gram H s O. 



