OVER DB CONSTITUTIE VAN HET POÜOCARPINEZUUR. 61 



schaal, de constitutie daarvan uit te maken. Later hoop ik in de gelegenheid 

 te zijn, op dit onderwerp terug te komen en zoo ik in het bezit van eene 

 orootere hoeveelheid hars kan geraken, aan te vullen, wat nog onvolledig is 

 gebleven. Het zij mij thans vergund, hier de uitkomst van een paar op 

 kleine schaal genomen oxydatieproeven te vermelden. 



Ongeveer li C.C. der koolwaterstof werd met kaliumdichromaat en ver- 

 dund zwavelzuur in eene kolf 6 — 8 uren achtereen verhit en wel zoodanig, 

 dat de ontwijkende dampen konden worden verdicht, en de verdichte vloeistof 

 in de kolf kon terugvloeien; daarna werd de nog overgeblevene koolwaterstof 

 afgedestilleerd. Van deze laatste deed ik eene analyse, ten einde mij te over- 

 tuigen, of de verbinding C 9 H u wellicht door oxydatie in eene stof van de 

 formule C 9 H 12 was overgegaan. De uitkomst was de volgende : 



0.2154 gram der gedroogde koolwaterstof gaven 0.(5862 gram C0 3 en 

 0.2170 gram H 2 0. 



Berekeiil. Gevondeo. 



C 9 H U L' 9 H 12 



88.5 90.0 «7.7 



11.5 10.0 11.8 



100.0 100.0 99.0 



Het blijkt dus, dat carpeen door verhitting met chroomzuur als zoodanig 

 wordt geoxydeerd en niet in eene waterstofarmere verbinding wordt omgezet. 

 Immers, reduceert men de cijfers bij de analyse verkregen op 100, dan ver- 

 krijgt men weder 88.6 pCt. C en 11.4 pCt. H, wat zeer juist met de for- 

 mule C 9 H u overeenstemt. 



De oxydatie werd nu voortgezet ; de koolwaterstof werd in het begin met 

 eene betrekkelijk geringe hoeveelheid van het oxydeerende mengsel verhit en 

 eerst dan werd daarvan meer toegevoegd, wanneer de vloeistof zuiver don- 

 kergroen was geworden. Na elke bijvoeging van de chroomzuurhoudende 

 vloeistof had er eene vrij sterke ontwikkeling van C0 3 plaats, die echter 

 spoedig ophield. De oxydatie had in het algemeen zeer snel plaats en er 

 werden betrekkelijke groote hoeveelheden chroomzuur vereischt, om de ge- 

 ringe massa van koolwaterstof te oxydeeren. Toen de koolwaterstof geheel 

 was verdwenen, had er zich geen wit bezinksel gevormd. Het groene vocht, 

 dat /eer sterk naar azijnzuur riekte, werd, na bekoeling, met aether uitge- 

 schud; de aelherische vloeistof liet bij verdamping niets anders achter dan 



