OVER DE CONSTITUTIE VAN HET PODOCARPINEZUUR. 75 



parakresol en methylanthracol worden gevormd. Laat men de overdestilleerende 

 producten terugvloeien, dan gaat de ontleding hoe langer hoe langzamer voort, 

 omdat de aanwezigheid van steeds toenemend carpeen en parakresol het%ook- 

 punt van het in de retort blijvende residu aanzienlijk verlaagt. Ik^heb er 

 mij dan ook het best bij bevonden, om de vluchtige producten niet te laten 

 terugvloeien, maar overigens de temperatuur zoo laag mogelijk te houden. 



Eerst bij 550° C. begint het gesmollen harszuur gas te ontwikkelen; dit 

 verschijnsel wordt echter eerst in sterke mate waargenomen bij temperaturen, 

 waarop de kwikthermometer zijne diensten weigert. 



Men kan gedurende de ontleding van het podocarpinezuur zeer duidelijk de 

 volgende perioden onderscheiden : 



l.Het harszuur verliest eene geringe hoeveelheid water, dat zich in den 



hals der retort verzamelt (bij ongeveer 350° C). 

 II. Er heeft allengs gasontwikkeling plaats en er destilleert allengs meer 

 en meer van eene dikke olieachtige vloeistof (hoofdzakelijk hydrocarpol) 

 over. Er ontstaat langzamerhand eene zeer geringe hoeveelheid water 

 (naar schatting hoogstens 5 of 4 centigrammen op 1 gram harszuur). 

 III. De gasontwikkeling vermindert; het overdestilleeren van vluchtige pro- 

 ducten houdt op ; toch bevindt zich in de retort nog eene kleine hoe- 

 veelheid van eene vloeistof, die wel door eene gasvlam van de eene 

 plaats naar de andere kan worden verjaagd, maar alleen met zeer groole 

 moeite kan worden overgedestilleerd. Deze vloeistof fluoresceert en stolt 

 bij bekoeling tot eene stralig-kristallijne massa. 

 IV. Er blijft, wanneer de geheele retort sterk wordt verhit, niets ander? dan 



een weinig kool terug. 

 Wij zullen zien, dat elk van deze perioden hare eigene beteekenis heeft 

 en in verband met de bij destillatie van calciürnpodocarpaat waargenomene 

 feiten niet moeilijk is te verklaren. 



In de eerste plaats heb ik nu getracht, de hoeveelheid water te bepalen, 

 die zich bij het begin der ontleding vormt. Daartoe liet ik het niet zijn 

 inhoud gewogen retor tj e, wanneer de vorming van water had opgehouden, be- 

 koelen, zoog voorzichtig door filtreerpapier het water op en woog dan hel, 

 rotortje op nieuw. 



De uitkomst was, dat het harszuur bij eene temperatuur van ongeveer 

 530° C. in het geheel 5.1 — 5.5 pCl. water verliest. Dit komt juist overeen 

 met 1 molecule (3.5 pCl. op 2 moleculen harszuur.) 



10* 



