2 OVER SERUM- EN EIERALRUMINE EN HARE VERBINDINGEN. 



Het kwam mij voor, dat de waarde dier onbekenden eerst afzonderlijk zoo 

 nauwkeurig mogelijk moest worden bepaald, alvorens aan de oplossing der 

 hoofdvergelijking met vrucht kon worden gearbeid, m. a. w. dat de studie van 

 de eigenschappen der genuïn voorkomende eiwitachtige lichamen ons niet ver- 

 der kan brengen, zoolang de invloed, dien alkaliën, zuren en zouten uitoefenen, 

 niet systematisch onderzocht is. 



Om dien invloed te leeren kennen was het noodig eiwitoplossingen te bereiden 

 met een zoo gering mogelijk zoutgehalte. Dit doel scheen het best te kunnen 

 worden bereikt door dialyse van genuïne eiwitoplossingen. Ik stelde mij daar- 

 bij geenszins voor alle zouten te verwijderen, omdat vroegere onderzoekingen de 

 onmogelijkheid daarvan reeds schenen te hebben aangetoond, maar wilde die zou- 

 ten tot een minimum reduceeren. Daarvoor achtte ik een ruim contact met 

 water een eerste vereischte. Ik bezigde dus dialysators met een ruim diffusie- 

 vlak en daar ik, aanvankelijk althans, niet over zoo groote hoeveelheden ge- 

 destilleerd water beschikken kon, als gevorderd werden, bezigde ik regenwater, 

 waarvan het zoutgehalte zoo gering is, dat ik meende het te mogen veronacht- 

 zamen. 



Het bleek evenwel, dat ook al oefenen de gewone zouten van dit water geen 

 merkbaren invloed uit, een ioevaUhj bestanddeel daarvan groote beteekenis had. 

 In het gebezigde regenwater, dat op een zinken dak wordt opgevangen, kwam 

 een zinkzout voor en de aanwezigheid daarvan bleek de eigenschappen der 

 gedialyseerde eiwitoplossing ten eenen male te wijzigen. Terwijl uit genuïne 

 eiwitoplossingen (bloedserum en kippeneiwit) na ruime dialyse met gedestilleerd 

 water een grooter of kleiner gedeelte paraglobuline (of althans eene daarmede 

 overeenkomende stof) wordt afgescheiden en eene eiwitoplossing overblijft, die bij 

 verwarming, bij koking zelfs geen coagulatie vertoont, bleek na dialyse met zink- 

 houdend water eene veel grootere hoeveelheid paraglobuline (of althans daarmede 

 overeenkomende stof) te worden afgescheiden, en nu eene albumineverbinding 

 over te blijven met ongeveer 1,5 pCt. (uit phosphommr, kalk en magnesia be- 

 staande) asch, die niet slechts bij koking stolt, maar ten deele reeds op lage 

 temperatuur wordt ontleed en daarbij albumine in ougecoaguleerden toestand 

 afzet. 



Deze ongecoaguleerde d. i. in neutrale zoutsoluties oplosbare albumine bleek 

 ook in zeer verdunde alkaliën en zuren oplosbaar te zijn en stelde mij in staat 

 te constatceren, dat : 



1° de alkalialbuminaten verschillen naar gelang van den concentratiegraad 

 van het gebezigde alkali ; door zwakke alkaliën wordt eene verbinding tot stand 

 gebracht, die in oplosbanrhcid voor paraglobuline niet onderdoet. 



