4 OVER SERUM- EN EIERALBÜMINE EN HARE VERBINDINGEN. 



het gebezigde perkament papier afhankelijk gesteld. Het best waren de zouten 

 verwijderd geworden bij het gebruik van zeer dun van Grahani afkomstig per- 

 kamentpapier, liet Duitsehe perkamentpapier leverde veel minder goede resul- 

 taten. Van de la Rue k in Londen evenwel deelde Schmidt in een naschrift op 

 Aronstein's arbeid mede, was perkamentpapier te verkrijgen, dat voor dit doel 

 het oorspronkelijke nog scheen te overtreffen. Hoewel ik niet verwachtte met 

 dit papier de resultaten van Aronstein te verkrijgen, heb ik noglans niet nage- 

 laten het aanbevolen perkamentpapicr uit Londen te ontbieden en de proef met 

 dit papier en ook nog met eenige andere van Graham afkomstige papiersoorten 

 te herhalen. Zooals ik verwachtte, bleven mijne resultaten in hoofdzaak de 

 zelfde. Ik verkreeg bij dialyse met gedestilleerd water eene meer of minder 

 duidelijk alkalisch reageercude eiwitoplossing, waaruit de neutrale oplosbare 

 zouten, blijkens de volkomen afwezigheid van chloor, geheel verwijderd waren, 

 maar waarin naast een grooter of geringer alkaligehalte, nog onoplosbare 

 zouten voorkwamen. De eiwitoplossing stolde bij koking niet, maar terwijl vóór 

 de koking door zwakke zuren slechts een gering praecipitaat (van paraglobuline) 

 wordt voortgebracht, dat in verdunde zoutsolutics oplosbaar is, zag ik na de 

 koking onder den invloed van een zuur een overvloedig praecipitaat ontstaan, 

 dit in verdunde zoutoplossingen onoplosbaar bleek te zijn. Ik besloot daaruit, 

 dat de albumine der op zich zelve bij kookhitte stollende eiwitverbinding door 

 het aanwezige alkali werd opgelost gehouden en onder den invloed daarvan bij de 

 koking in alkalialbuminaat.werd omgezet. Anders kon ik mij niet verklaren, waarom 

 de albumine vóór de koking niet, na de koking wel door toevoeging van zuur 

 werd gepraecipiteerd. Ik constateerde verder, dat zeer kleine hoeveelheden alkali, 

 en evenzoo zeer kleine hoeveelheden zuur de coagulatie van zoutarme eiwitop- 

 lossingen verhinderen. 



Ik meende dus gerechtigd te zijn tot het besluit, dat Aronstein en Schmidt, 

 lo. hunne gcdialyseerde eiwitoplossingen voor zoutvrij hadden gehouden, omdat 

 zij te kleine hoeveelheden hadden verbrand; 2°. hunne gedialyseerde eiwitoplos- 

 singen bij verwarming helder hadden zien blijven, omdat er nog alkali aanwezig 

 was; en 3°. ook na toevoeging van een zuur geen coagulatie hadden zien intre- 

 den, omdat zij Ie veel zuur hadden toegevoegd. 



In de iets later verschenen, maar onafhankelijk van mij door Schmidt be- 

 werkte volgende bijdrage werd de nict-coaguleerbaarheid der gcdialyseerde eiwit- 

 oplossingen bij toevoeging van zuren ingetrokken *. Schmidt zelf constateerde 



' Beitriige z. Anat. u. Physiol. als Festgabe Ludwig gewidmet S. 108. 



