OVEE SEEUM- EN EIERALBUMINE EN HARE VERBINDINGEN. 5 



(hij kende mijne bijdrage nog niet), dat Aronstein te veel zuur had toegevoegd 

 en dat kleinere hoeveelheden zuur de gedialyseerde eiwitoplossing wel dege- 

 lijk doen stollen bij verwarming. De oplosbaarheid der albumine in water 

 evenwel werd gehandhaafd en de afwezigheid van alkaliën en zouten dus aangenomen. 



De lezing van deze bijdrage van Schmidt versterkte mij in het vermoeden, 

 dat hij evenals ik niet zoutvrije, maar zoutarme eiwitoplossingen verkregen 

 had en de door hen medegedeelde paraglobulinebepalingen gaven mij de zekerheid, 

 dat in zijne proeven, evenmin als in de mijnen, al het aanwezige alkali was ver- 

 wijderd geworden. 



Dat alkali scheen door neutralisatie der genuïne eiwitoplossiugen geheel te kunnen 

 worden weggenomen en daar de neutrale oplosbare zouten, zooals zoowel uit 

 Schmidt's als uit mijne proeven gebleken was, vrij gemakkelijk worden verwij- 

 derd, was het te verwachten, dat zoodoende de hoeveelheid oplosbare zouten 

 der asch aanzienlijk zou worden verminderd. Daarbij kon dan tevens blijken 

 tot welk bedrag de onoplosbare zouten konden worden gereduceerd. 



Bovendien was het noodig om krachtiger te dialyseeren, dan Schmidt en ik 

 aanvankelijk hadden gedaan. Ik had gezien, dat bij snellere verversching van 

 het gedestilleerde water de oplosbare neutrale zouten gemakkelijk in 24 uren 

 verwijderd worden en bij langere voortzetting der dialyse belangrijke veranderin- 

 gen in de eigenschappen der dialyseerende eiwitoplossing zien optreden. Maar 

 juist die langere duur der proef bleef een bezwaar opleveren, daar de eiwitop- 

 lossing zelve ouder die omstandigheden veranderingen zou kunnen ondergaan. 

 Bovendien nam een ander bezwaar zoowel in Schmidt's als in mijne proe- 

 ven, waarbij het perkamentpapier horizontaal was uitgespannen, meer en meer 

 toe, naarmate de dialyse volkom ener werd. Onder die omstandigheden toch 

 wordt de hoeveelheid paraglobuline, die op den bodem van den dialysator wordt 

 afgezet, belangrijk grooter en meer en meer wordt de dialyse dus gedurende de 

 proef belemmerd. 



Aan die bezwaren wordt op voortreffelijke wijze door Huizinga's dialysatoren 

 te gemoet gekomen *. De dialyseerende vloeistof is daarbij in dunne laag over 

 een groote oppervlakte met het water in aanraking en het zich vormend praeci- 

 pitaat belemmert de dialyse gedurende de proef weinig of niet, omdat het perka- 

 mentpapier vertikaal is uitgespannen. 



* Zie Pflüger's Archiv, Bd. XI, S. 392, 1875. Langen tijd voordat Huiziuga's opstel ver 

 scheen zond hij mij welwillend zijn dialysator ter bezichtiging en leerde hij mij daardoor het 

 gebruik der chromaatlijm kennen. 



