6 OVER SERUM- EN EIERALBUMINE EN HARE VERBINDINGEN. 



Ik gebruikte van nu af aan steeds deze dialysatoren en dialyseerde voorts op 

 soortgelijke wijze als Huizinga. Uit een ruim 60 liters bevattend reservoir vloeide het 

 gedestilleerde water door een hevel in een centraal vat, waarvan het niveau 

 door een met het reservoir in contact staande luchtbuis constant werd gehouden. 

 Uit dit centrale vat werd het water door hevels in zoovele op gelijk niveau 

 gestelde vaten overgebracht als voor de dialyse gebezigd werden. Deze laatste 

 vaten bestonden uit omgekeerde nauwmonds stopflesschen, waarvan de bodem 

 was afgenomen. 



Het gedestilleerde water dat met den dialysator in aanraking was geweest, 

 behoefde dus niet, zooals bij Huizinga, door een hevel te worden verwijderd, 

 maar vloeide uit den hals der flesch, uit het laagste punt derhalve af, wat na- 

 tuurlijk voordccliger is. Het uit elk vat afvloeiende water werd afzonderlijk 

 opgevangen en de hoeveelheid daarvan per 24 uren bepaald. 



Om het alkali te verwijderen neutraliseerde ik steeds met bepaalde hoeveel- 

 heden zuur. Ik had te zeer de voordeden der streng quantitatieve methode 

 lceren kennen om mij met eene approximatieve neutralisatie, die — bij 't gemis 

 van eiken maatstaf om den graad van het alkali door lakmoespapier of lakmoes- 

 tinctuur te schatten — belangrijk uiteenloopen kan, tevreden te stellen. Ik 

 wenschte zekerheid te hebben, dat mijne eiwitoplossingen met betrekking tot het 

 alkaligehalte onderling vergelijkbaar waren en trachtte dus met 1/10 normaal 

 zoutzuur te ncutraliseeren, maar zag al spoedig dat dit geheel onmogelijk is. 

 Wel ziet men na toevoeging van eenig zuur de alkalische reactie reeds spoedig 

 voor eene zure plaats maken, maar laat men de vloeistof dan gedurende eeni- 

 gen tijd aan zich zelve over, dan vindt men haar weder alkalisch en heeft men 

 ten slotte zooveel zuur toegevoegd, dat zij blijvend neutraal of zelfs zwak zuur 

 reageert, dan vertoont de vloeistof na koking toch weder eene alkalische reactie. 

 De neutrale reactie van eiioitoplossingen is dus geen bewijs voor de afwezigheid 

 van alkali, zooals Schmidt schijnt te meenen *, hoewel het tegendeel geloof ik 

 algemeen bekend is. 



* Onder de vragen die Schmidt mij aan het einde zijner bijdrage (Pfliiger's Archiv, Bd. XI, 

 S. 48) meent te moeten stellen komt ook deze voor: «Werden etwa neutrale Eiweisslösungen 

 durch Dialyse alkalisch ?" Die vraag is niet goed geformuleerd. Dat is de kwestie niet. Men 

 moet de vraag aldus stellen: Wordt er door albumine geen alkali gebonden en kan erin neutraal 

 reageerende eiwitoplossingcn niet zulk aan albumine gebonden alkali voorkomen? En het antwoord op 

 die vraag luidt bevestigend, zonder twijfel. Dat wisten wij reeds sinds langen tijd. Paaroin voe- 

 gen wij immers bij de praccipitatie van paraglobuline zwakke zuren toe, totdat de vloeistof dui- 

 delijk zuur reageert. Bij eenvoudige neutralisatie weten wij wel, dat niet alle paraglobuline wordt 

 afgescheiden. 



