8 OVER SERUM- EN EIEEALBUMINE EN HARE VERBmDINGEN. 



opalescent te worden bij verwarming en wordt na volledige dialyse ten slotte bij 

 koking zoo troebel, dat Aronstein en Schinidt nooit aan de oplosbaarheid der 

 albuininc bij kookhitte zouden hebben gedacht, als zij bij hunne eerste dialysen 

 zulke eiwitoplossingen verkregen hadden. 



Ik trok uit deze verschijnselen het besluit, dat het overgebleven alkali te recht 

 door mij als oorzaak van de niet-coaguleerbaarheid der gedialyseerde eiwitoplos- 

 singen was beschouwd. Indien de zouten de oorzaak der coagulatie waren, zooals 

 Schmidt meent, dan zou het geheel onbegrijpelijk zijn, dat de eiwitoplossingen 

 bij voortgezette dialyse allengs weder troebel worden bij verwarming. Indien 

 daarentegen de niet-coaguleerbaarheid der gedialyseerde eiwitoplossingen bij koking 

 op de aanwezigheid van alkali berust, dan laat zich dit gemakkelijk verklaren. 

 Als eenmaal de oplosbare neutrale zouten verwijderd zijn — welk punt reeds 

 spoedig bereikt wordt — zal immers bij voortgezette dialyse ook allengs het 

 langzamer dialyseerende alkali afnemen en ten slotte zoo weinig daarvan over- 

 blijven, dat het niet meer in staat is bij kookhitte al de albumine opgelost te 

 houden. 



In overeenstemming hiermede is het ook dat de wijze van verwarming op de 

 coagulatie grooten invloed heeft. Als men de eiwitoplossingen direct boven de 

 vlam verhit, wordt de vloeistof altijd veel sterker troebel, dan wanneer zij in 

 een waterbad langzaam tot 100" verwarmd wordt, ja het gebeurt meermalen, 

 dat men bij directe verhitting boven de vlam vlokkige stolling ziet intreden, 

 terwijl bij langzame verwarming slechts een hooge graad van opalescentie tot 

 stand komt. 



In overeenstemming hiermede is het verder dat de troebeling door verwar- 

 ming op eene lagere temperatuur intreedt, als men de dialyse voortzet. Eene 

 eiwitvloeistof, die heden bij koking helder blijft, ziet men den volgenden dag 

 op 80°, later op 70°, G0° ja 50" troebel worden. 



In overeenstemming hiermede is het ten slotte, dat de hoeveelheid paraglo- 

 buline, die uitgescheiden wordt, toeneemt naarmate men krachtiger dialyseert. 

 Door zuren kan men uit het tienmaal verdunde koeserum ± 0.80 pCt. paraglo- 

 buline praecipiteeren. Uit het niet geneutraliseerde serum verkreeg Schinidt door dia- 

 lyse 0.5 — 1.1 pCt. paraglobuline *. Uit de geneutraliseerde vloeistof wordt veel meer: 

 1.5, 1.6, ja zelfs 1.8 pCt. verkregen en wel des te meer naarmate de dialyse 

 vollediger is. f 



* Zie Beitrüge zur Anatomie umi Physiologie als Festgabe Ludwig gewidrnet, 1875, S. 102. 

 f Reeds in 1868 toonde ik aan, dat men door saturatie met CINa uit bloedserum veel mee 



