OVER SERUM- EN EIERALBUMINE EN HARE VERBINDINGEN. 11 



de dialyse door een dunne lijmlaag veel sneller bleek te geschieden dan door 

 perkamentpapier, lieeft hij zijne proeven met door hem zelf met lijm van 1 pCt. 

 vervaardigd lijmpapier verricht. Uit zoo bereide lijmpapier heeft het nadeel dat 

 het veel eiwit doorlaat en de eiwitoplossingen door de dialyse dus zeer verdund 

 worden en wel des te meer naarmate men langer dialyseert, maar dit bezwaar 

 rekent Schmidt van minder gewicht, omdat hij toch het relatieve eiwit- en 

 zoutgehalte bepaalt. 



Hij heeft — waarschijnlijk omdat de verwijdering van de natron uit niet 

 geneutraliseerde eiwitoplossingen door dialyse toch niet zoo geheel gemakkelijk 

 bleek te gaan — de eiwitoplossingen vtial/ezu" met verdund zoutzuur geneu- 

 traliseerd en daarop door lijmpapier met zijne gewone dialysators bij een 

 bodemvlak van 50 D centim. — met ruim tweemaal kleinere dialyseerende 

 oppervlakte dus dan ik — dezelfde hoeveelheid gedialyseercl, — waarbij in zijne 

 proeven de zich afscheidende paraglobuline nog bovendien belemmerend moet 

 hebben gewerkt. 



In verrassend korten tijd heeft Schmidt op deze wijze de oplosbare zouten, 

 dus ook de natron, die bij de onvolledige neutralisatie ook in zijne proeven 

 voorkwam, geheel zien verdwijnen. De aldus verkregen vloeistoffen werden, 

 naarmate de dialyse langer werd voortgezet, bij verwarming allengs meer en 

 meer opalescent en ten slotte zelfs zóó troebel, dat alleen door sterke verdun- 

 ning met 8 — 10 vol. water kon worden geconstateerd, dat er slechts een sterke 

 graad van opalescentie aanwezig was, * maar vlokkige stolling nam Schmidt 

 niet waar, tenzij eene zekere hoeveelheid zuur — een minimum is reeds vol- 

 doende — werd toegevoegd. 



Volgt hieruit dan niet dat er geen alkali meer aanwezig was en de albumine 

 werkelijk zelfs bij kookhitle in water oplosbaar is, zooals Schmidt beweert? 

 Als de niet-coagulatie van deze gedialyseerde vloeistoffen van de aanwezigheid 

 van natron afhankelijk was, moest dan niet die natron als koolzure of zwavel- 

 zure natron, als oplosbaar bestanddeel derhalve in de asch worden gevonden? 



Schmidt antwoordt zonder aarzelen bevestigend, ik beslist ontkennend — en ik 

 geloof, dat het recht aan mijne zijde is. Niets is gemakkelijker dan een serie 

 van aschbepalingen te geven, maar, opdat zij eenijje beteekenis zullen hebben 

 in quantilatieven of qualitatieven zin, moet aau velerlei voorwaarden worden 

 voldaan. 



* Beitriige z. Anat. u. Physiol., S. 105. 



