OVER SEEUM- EN EIEEALBUMINE EN HARE VERBINDINGEN. 



13 



Hel verschil tusschen de gecorrigeerde en niet gecorrigeerde cijfers, is, zoo- 

 als men ziet, zeer groot, maar ik laat dit nu verder builen beschouwing en 

 bepaal mij tot de in werkelijkheid door Schmidt verkregen cijfers voor de asch. 

 Kan men nu in ernst beweren dat uit bepalingen, die van 1 — 3 milligr. 

 loopen, het aschgcbalte eener stof mag worden afgeleid ? Leveren de wegingen 

 van platina kroesen dan zulke constante cijfers, dan men op 1 milligr. ver- 

 trouwen mag? 



Dat zijn de nadeelen van het door Schmidt zoo hoog geroemde lympapier. 

 De dialyse gaat veel sneller met lijm-, dan met perkamentpapier, maar niet 

 slechts de zouten verminderen, ook het eiwitgehalte daalt zeer belangrijk en 

 de coaguleerbaarheid der eiwitsoluties bij verwarming neemt niet alleen door de 

 vermindering der zouten — zooals bij liet perkamentpapier -j- — maar 

 evenzeer door het dalen van het eiwitgehalte af. Als Schmidt zijne dialysen 

 met lijmpapier nog wat langer had voortgezet, dan zou hij niet slechts geen 

 oplosbare, maar ook geen onoplosbare zouten meer gevonden hebben en zou 

 hij dus teruggekeerd zijn tot het punt, waarvan hij met Aronstein aanvankelijk 

 was uitgegaan. 



* Deze cijfers zijn natuurlijk ook te laag, omdat hier, evenals bij het bloedserum, de paraglo- 

 buline van het eiwitgehalte moet worden afgetrokken om een zuivere berekening te hebben. De 

 invloed is hier echter niet zoo groot, omdat het paraglobuline-gehalte van kippeneiwit kleiner is 

 dan van bloedserum. 



f Door het door mij gebruikte perkamentpapier gaan slechts sporen van eiwit heen, zoodat 

 men door dialyse nauwkeuriger bepalingen van het eiwitgehalte der vloeistoffen kan doen dan 

 door eenige andere methode, zooals ik vroeger mededeelde. 



