OVER SERUM- EN EIERALBUMINE EN HARE VERBINDINGEN. 15 



sicherer in dom unlöslichen, als in dem löslichen Thcilo derselben nach- 

 weisbar ist." * 



Ik heb wel plan gehad om uit de onoplosbare asch het natrongehalte te be- 

 palen, maar ik heb het laten varen. Eensdeels omdat de hoeveelheid der asch, 

 waarover men in het gunstigste geval zou kunnen beschikken, toch altijd be- 

 trekkelijk nog klein is en de resultaten derhalve, daar de bewerking tamelijk 

 gecompliceerd is -j-, niet geheel betrouwbaar zijn, maar vooral, omdat ik ver- 

 schijnselen leerde kennen, die de kwestie met veel meer zekerheid uitmaken 

 dan de aschbepaling in het gunstigste geval zou kunnen doen en waardoor 

 deze bepaling dus geheel overbodig wordt. 



Dat zeer kleine hoeveelheden alkali en zuur in staat zijn om de albumine 

 van gedialyseerde (zoutarme) eiwitsoluties opgelost te houden heb ik reeds vroe- 

 ger aangetoond, maar ik had die oplosbaarheid nog niet quantilalief nagegaan. 

 Nu het uit de aschbepalingen bleek, dat de hoeveelheid alkali — indien dit, 

 zooals ik meende, in de bij kookhitte niet stollende eiwitoplossingen voor- 

 kwam — zoo gering kan zijn, dat het in de asch nauwelijks kon worden op- 

 gespoord, achtte ik het van belang na te gaan of zoo kleine hoeveelheden alkali, 

 als aanwezig konden zijn zonder bij onze quantalieve bepalingen in de asch te 

 worden gevonden, merkbaren invloed op de oplosbaarheid uitoefenen. De uit- 

 komst beantwoordde niet alleen aan mijne verwachting, maar overtrof die verre. 



Door toevoeging van 1 C.C. V 1000 normaal kali per C.C. zag ik gedialyseerd 

 bloedserum, dat op zich zelve niet stolde, maar sterk troebel werd, bij koking 

 geheel helder blijven, terwijl gedialyseerd kippeneiwit, dat onvermengd bij ver- 

 warming vlokkige stolling vertoonde, bij toevoeging van diezelfde hoeveelheid 

 alkali slechts opalescent werd. Dal effect werd verkregen met kali, die gerui- 

 men tijd in het Laboratorium dagelijks gebruikt was geworden en dus voor een 

 groot deel in koolzure kali was omgezet. Ik herhaalde de proef dus met min- 



* Opmerkelijk is het dat Schmidt aan de resultaten van Behaghel wel denkt bij de bepaling 

 van de op- en onoplosbare zouten van zijn lijmoplossing, maar die geheel vergeet, waar er van 

 de op- en onoplosbare zouten van gedialyseerd eiwit sprake is. 



f Men moet de in water onoplosbare bestanddeelen der asch met zout- of salpeterzuur uittrek- 

 ken, met geheel alkalivrije baryt behandelen en de overtollige baryt door ammonia en koolzure 

 ammonia verwijderen. In weerwil daarvan blijft er eenige koolzure baryt in oplossing. Na ver- 

 wijdering der ammoniakzouten door zachte glooiing moet dus nog oxaalzuur worden toegevoegd, 

 de vloeistof weder verdampt en gegloeid worden en, na verwijdering der koolzure baryt, kan 

 dan de natron als chloornatrium bepaald worden. 



