20 OVEE SERUM- EN EIERALBÜMINE EN HAKE VERBINDINGEN. 



wel in het eerste als in liet tweede geval bij die omzetting steeds een overgang 

 in den gecoaguleerden vorm tot stand kwam. 



Overeenkomstig daarmede verkreeg ik bij mijne eerste dialysen van niet ge- 

 neutraliseerd bloedserum en kippeneiwit met gedestilleerd water hij heide na 

 kokiiiir — en afkoeling natuurlijk — door koolzuur een praeeipitaat, dat in 

 /wakke /outsoluties onoplosbaar was. bij mijne meer volledige dialysen van 

 den lateren tijd, waarbij bovendien het grootste gedeelte van het alkali der ge- 

 nuïne eiwitoplossingen door neutralisatie was verwijderd geworden, verkreeg ik 

 dit resultaat niet meer, maar bleek, de albuinine van het bloedserum althans, 

 als de eiwitvloeistof bij verwarming helder bleef, na de kokinu door een zuur 



in den oplosbaren. ongecoagaleerdeD vorm te worden neergeslagen. Bij ver- 

 der voortgezette dialyse, wanneer bij koking opalescentie of troebel ing ont- 

 staat, zag ik dat het door /uren tol stand gebrachte praeeipitaat allengs wederom 

 minder oplosbaar werd. 



In mijne vroegere bijdrage* toonde ik aan, dat de alkalialbuminaten, die 

 bij de gewone temperatuur uit zoutarme eiwiloplossingen worden gevormd, ver- 

 schillen naar gelang van van den concentratiegraad van het gebezigde alkali. 

 Het bleek nu, dat bij aanwezigheid van kleine hoeveelheden alkali zelfs kook- 

 hitte kan worden verdragen, zonder de oplosbaarbeid in verdunde zoutsoluties 

 op te hellen. Een systematisch onderzoek omtrent den invloed van de inwer- 

 king van alkaliën scheen dus wel belangrijke resultaten te kunnen opleveren. 



Aan de mededeeling der hierbij verkregen resultaten moet ik een enkel woord 

 over de coagulatie van albuinine laten voorafgaan. 



Wij zijn gewoon de albuinine, die uit een verbinding wordt afgescheiden, 

 ongecoaguleerd te noemen als zij in neutrale zoutsoluties oplosbaar is en meten 

 den graad van hare oplosbaarheid al' naar het zoutgehalte der vloeistof, waarin 

 de oplossing tot stand komt. Wij noemen paraglobuline, myosine en fibrine 

 ongecoaguleerd eiwit, maar zeggen, dal paraglobuline meer oplosbaar is dan 

 myosine en fibrine, omdat gene in zoutsoluties van geringeren concentratiegraad 

 wordt opgelost ^\m\ deze. Aan t\ci\ anderen kant kan men ook uit de praeeipi- 

 teerbaarheid der albumine bij stijgend zoutgehalte den graad van oplosbaarheid 

 afleiden. Van sommige genuïn voorkomende eiwitachtige stollen is dit reeds 

 bekend. Eichwald toonde aan en Hammaisten bevestigde het -f, dat een deel der 



m het bloedplasma voorkomende aan alkali gebonden albumine (de zoog. 



• T. a. p., S. 54J. 



f Untersuchungen über .tic tfaaeratofigerinnung, Upsala 1875. 



