OVER SERUM EN EIERALBUMINE EN HARE VERBINDINGEN. 21 



iibrinogeene stof) bij oen chloornatriumgehalte van ruim 16 pCt. wordt neerge- 

 slagen, terwijl een ander deel van deze aan alkali gebonden albuinine (de zoog. 

 paraglobuline) bij dit zoutgehalte opgelost blijft en eerst door saturatie met Cl Na, 

 bij een zoutgehalte van 32 pCt. derhalve, wordt afgescheiden. Myosine wordt 

 bij een chloornatriuingehalte van 7 — 10 pCt. het best opgelost. 



Mijn resultaat is, dal men in het algemeen zoowel op de eene als op de 

 andere wijze den graad van oplosbaarheid bepalen kan. Als de oplosbaarheid 

 in zwakke zoutsoluties gering is, vindt men, dat ook bij een hoog zoutgehalte 

 geene of althans slechts onvolkomen oplossing tot stand komt, terwijl bij middel- 

 bare concentratiegraden nog volledige of minder onvolledige oplossing wordt waar- 

 genomen. Bij een Cl Na-gehalte van ± 4 pCt bepaaldelijk komt bij afnemende 

 oplosbaarheid nog het. langst de oplossing tot stand. 



Gecoaguleerd noemen wij de albumine, als zij in neutrale zoutsoluties niet op- 

 losbaar is, maar wij onderscheiden verschillende graden van coagulalie. Er is 

 albumine, die in neutrale zouloplossingen van elk gehalte onoplosbaar is, maar 

 door kleine hoeveelheden van alkaliën zoowel als van zuren wordt opgelost ; maar 

 wij kennen ook gecoaguleerde albumine, die niet slechts in zoutsoluties van 

 elk gehalte, maar ook in verdunde alkaliën en zuren onoplosbaar is en alleen 

 door sterke zuren en alkaliën wordt opgelost. 



Men moet dus eigenlijk vier graden van oplosbaarheid onderscheiden. 



1. Oplosbaarheid in neutrale zouten van elk gehalte. 



2. » » » » » gemiddelden concentratiegraad. 



3. » » verdunde alkaliën en zuren. 



4. » » sterke alkaliën en zuren, met de overgangen tusschen deze. 

 Ik handel in de volgende bladzijden voornamelijk over de drie eerste graden 



van oplosbaarheid, die voor de physiologie van het meeste gewicht zijn. 



Als men gedialyseerd bloedserum nu met stijgende hoeveelheden alkali kookt, 

 dan vindt men, dal de albumine van het bloedserum al deze verschillende 

 graden van oplosbaarheid doorloopt. 



Ten einde onderling vergelijkbare resultaten te verkrijgen heb ik in al deze 

 proeven steeds de gebruikte hoeveelheden alkali met zooveel water (of zoutso- 

 luties waarover straks) vermengd, dat de hoeveelheid 18 C.C. bedroeg en dan 

 2 C.C. der eiwitsolutie toegevoegd. De eiwitsoluties waren dus altijd 10 maal 

 verdund. 



Als bloedserum werd gedialyseerd serum gebruikt, dat bij langzame verhitting 

 in een waterbad niet vlokkig stolde, maar sterk troebel werd. Na koking en 

 bekoeling werd azijnzuur ( Vioo normaal) tot zwak zure reactie toegevoegd en 



