OVER SERUM- EN EIERALBUMINE EN HARE VERBINDINGEN. 23 



eiwit en concentratiegraad der vloeistof, bij 16 pCt. Cl Na dezelfde hoeveel- 

 heid eiwit omstreeks 80 maal meer alkali behoeft om opgelost te blijven. 



Dienzelfden invloed oefent natron uit. Of er eenig verschil in de intensiteit 

 der werking tusschen kali en natron bestaat, kan ik niet beslissen. Bij mij 

 werkte natron sterker, maar mijne natronoplossing was versch bereid en dus 

 veel meer kaustiek, dan de geruimen tijd gebruikte en door de inwerking van 

 koolzuur verzwakte kalioplossing. Al men kaustieke kali bezigt zal men dus 

 nog sterker werking zien optreden dan ik waarnam; waarschijnlijk vindt men dan 

 ook, dat natron iets zwakker werkt. 



Niet slechts wordt de albumine bij het opgegeven alkali- en zoutgehalte 

 opgelost gehouden, maar zij blijft daarbij ook ongecoaguleerd. Die bevinding 

 constateerde ik het eerst aan het bloedserum. Als men gewoon goed afgeschei- 

 den koeserum na verdunning met 9 vol. water kookt, den blijft de vloeistof 

 meestal volkomen helder * en verkrijgt men door koolzuur en andere zwakke 

 zuren na bekoeling een praecipitaat, dat in zwakke chloornatriumoplossingen 

 volkomen oplosbaar is. 



Men behoeft dus geen gedialyseerde vloeistoffen om het verschijnsel na te 

 gaan. De genuïne eiwitoplossiugen zijn daartoe even goed, ja nog beter, omdat 

 de grenzen door de aanwezigheid zouten in de genuïne oplossingen worden uit- 

 gebreid. 



Bij deze genuïne eiwitoplossingen bepaalde ik nu eerst hoeveel zuur er voor 

 de praecipitatie vereischt werd. Ik vond, dat indien 2 C.C. bloedserum met 

 18 C.C. water verdund worden 9 C.C. van eene oplossing van 1 / 100 normaal azijn- 

 zuur voldoende zijn om de albumine te praecipiteeren en dat bij vermenging 

 van deze vloeistof met stijgende hoeveelheden kali evenzeer praecipitatie volgt, 

 indien een evenredig met de hoeveelheid kali stijgende hoeveelheid zuur wordt 

 toegevoegd. Bij de hieronder opgegeven proeven werd de opgegeven hoeveel- 

 heid zuur en alkali met water tot 18 C.C. verdund, daarna 2 C.C. genuïn bloed- 

 serum toegevoegd en gekookt. Het voorkomen der vloeistof na de koking is in 

 de tabel opgegeven. Na bekoeling werd de vloeistof met de opgegeven hoeveel- 

 heid zuur gepraecipiteerd en daarna met een gelijk vol. eener chloornalrium • 

 oplossing van 8 pCt. vermengd, zoodat het chloornatriumgehalte 4 pCt. bedroeg. 



* Somtijds zag ik bij koking een lichten graad van opalescentie ontstaan. Het alkaligelialte van 

 het serum schijnt dus bij dezelfde diersoort — ik bezigde altijd koeserum — niet altijd volkomen 

 gelijk te zijn. 



