OVER SERUM- EN EIERALBUMINE EN HARE VERBINDINGEN. '25 



0, 1, 2, 3 en 4 C.C. i/ 100 kali vermengde vloeistoflen in 4 pCt. CINa vol- 

 komen oplosbaar, de met 5 C.C. Vioo kali gekookte vloeistof wordt na vermen- 

 ging met een gelijk gehalte CINa opalescent, die met 6 C.C. wordt daarbij geprae- 

 cipiteerd; terwijl bij vermenging met een 2 pCt. CINa-oplossing alleen de met 

 en 1 C.C. !/ioo normaal kali gekookte vloeistof helder blijft en de met 3 en 

 4 C.C. gekookte vloeistoffen reeds opalescent worden. 



Voor kippeneiwit geldt hetzelfde, maar het is hier veel moeilijker te consta- 

 leeren. Het bleek mij, dat kippeneiwit na koking veel meer zuur vereischt 

 om gepraecipileerd te worden, dan noodig is om de albumine bij directe ko- 

 king met zuur te doen coaguleeren. Voor 50 C.C. van het met een gelijk 

 vol. water verdunde kippeneiwit behoefde ik hiertoe, gelijk ik opgaf, 11 a 

 12 CC. van Vio zoutzuur. Voor 2 C.C. van ditzelfde eiwit moesten er derhalve 

 na koking 4 a 5 C.C. Vioo normaal zuur vereischt worden om de albumine 

 neer te slaan, zou men meenen, maar dat is geenszins hel geval. Men moet 

 van het azijnzuur 8 a 8 f /s CC, van het zoutzuur 6'/ a è 7 C.C. toevoegen, al- 

 vorens de praecipitatie volgt. 



De reden daarvan is in de eerste plaats hierin gelegen, dat er een zekere 

 hoeveelheid zuur te veel moet worden toegevoegd, alvorens het alkali aan het 

 eiwit — dat zelf zich als een zuur verhoudt — onttrokken wordt. Bij een- 

 voudige neutralisatie toch is er nog alkali aanwezig, dat door de reactie niet 

 wordt aangetoond, omdat het aan de albumine gebonden is. In de tweede 

 plaats is de hoeveelheid grooter, omdat de vloeistof meer verdund is en du die 

 gevorderde overmaat niet zoo spoedig bereikt wordt, maar in de derde plaats 

 wordt vooral bij kippeneiwit meer zuur vereischt om de albumine neer te slaan 

 na de koking, omdat onder den invloed van de in het kippeneiwit voorkomende 

 nalron en van het vóór de koking toegevoegde alkali uit de aanwezige phosphor- 

 zure kalk bij verwarming waarschijnlijk phosphorzuur alkali wordt gevormd. 

 Dit phosphorzuur alkali is oorzaak, dat de eivvitvloeistof bij toevoeging van zu- 

 ren reeds eene zure reactie vertoont, alvorens vrij zuur aanwezig is, en on- 

 der die omstandigheden wordt de albumine. zooals wij weten, niet neergesla- 

 gen. Na toevoeging van 6 C.C. i/ioo azijnzuur is dan ook de reactie reeds 

 zuur, maar de albumine wordt dan nog niet gepraecipiteerd. 



Wanneer nu de vereischte hoeveelheid zuur bij het kippeneiwit wordt gevoegd 

 en het praecipilaat zelf of de gepraecipiteerde vloeistof in haar geheel met 

 CINa-oplossing wordt vermengd, wordt de albumine daarin nooit oplosbaar gevon- 

 den en langen tijd heb ik gemeend, dat hierin een essentieel verschil tusschen 

 de eier- en serumalbumine bestond. 



4 



J.MTUÜBK. VERÜ DER KONINKL. AK.APt.MIE DEEL XVII. 



