30 OVER SERUM- EN EIERALBUMINE EN HARE VERBINDINGEN. 



gedialyseerde serum b. v. zeer klein, en zijn de grenzen binnen welke meer ol 

 minder volledige oplosbaarlieid in neutrale zoutsolulies wordt aangetroffen zeer 

 eng. Voor de zwakke zuren is de hoeveelheid bij het gedialyseerde serum 

 hooger, maar zijn vooral de grenzen binnen welke <lie oplosbaarhei I blijft be- 

 staan veel wijder, zoodal met <le normaal zuren hier zelfs geen onoplosbaar- 

 heid in neutrale zoutsoluties kan worden tol stand gebracht. Om dooi azijn- 

 zuur de serumalbumine in den gecoaguleerden toestand over te brengen, moest 

 ik 18 C.C. azijnzuur toevoegen, dal omstreeks 9 maal sterker was dan bet 

 normaal zuur 



Naarmate de energie van het zuur geringer is. naar diezelfde male oefent 

 de bijvoeging van CiNa grooteren invloed uit. lïij toevoeging van 5 pCt. 

 CINa stijgt bij het bloèdserum de hoeveelheid normaal salpeterzuur, die ver- 

 eischt wordt om de eiwitoplossing bij koking helder te houden, slechts met 

 *'ioo C.C , terwijl daarvoor van het azijnzuur 1 5 C.C. normaal zuur meer gevor- 

 derd wordt. 



Bij hel kippeneiwit is het evenzoo, gelijk uit de in Tabel I, fig. 3 gegeven gra- 

 phische voorstelling blijkt, maar daar deze albumine voor zuren zooveel gevoeliger 

 is, kon de invloed der zouten hier slechts tol een gehalte van 1 pCt. voor 

 salpeterzuur, zoutzuur en oxaalzuur worden nagegaan Hij zwavelzuur wordt 

 zoo spoedig blijvende opalescentie waargenomen, dat dit niet in de graphische 

 voorstelling kon worden opgenomen 



Ook bij het kippeneiwit blijft de vloeistof bij de opgegeven hoeveelheid zuur 

 niet slechts helder, maar ook ongecoaguleerd. Dit kan hij het kippeneiwit 

 natuurlijk niet door vermenging met CINa-oplossingen worden aangetoond, maar 

 gaat men ook hier de verhouding tegenover zuren en alkaliën na. dan vindt 

 men, dat zeer kleine hoeveelheden zuur en alkali eene volkomene oplossing der 

 gepraeci pi teerde albumine te weeg brengen en dal dus hoogstens de derde graad van 

 oplosbaarheid wordt bereikt, indien de hoeveelheid zuur niet te groot is geweest. 



Ken enkel voorbeeld ter verduidelijking. 2 C.C genuïn kippeneiwit worden 

 met 18 C.C. water vermengd, waarin de opgegeven hoeveelheid zuur voor- 

 komt. Na koking wordt de albumine gepraecipileerd met de hiervoor gevor- 

 derde hoeveelheid kali. Hel praecipitaal wordt ai'geliltreerd, — ter verwijde- 

 ring van de bij stijgende hoeveelheid zuur na de neutralisatie natuurlijk aanwezige 

 stijgende hoeveelheden zout, die de werking der alkaliën belemmeren en dus 

 lel resultaat van de proef onzeker zouden maken. Dit praecipitaal wordt in 

 10 C.C. water verdeeld en nu successievelijk l j 100 normaal kali toegevoegd. 



