OVER SERUM- EN EIERALBUMINE EN HARE VERBINDINGEN. 55 



nog een praecipitaat van albumine voorgebracht. * Als er maar weinig meer van die 

 aan natron gebonden albumine over is, onlstaat in de eerste oogenblikken nadat 

 het zuur is toegevoegd geen praecipitaat, maar verschijnt dit eerst na langere 

 inwerking. Maar ook zelfs bij deze vloeistoffen wordt door toevoeging van 

 zuren niet alle aan natron gebonden albumine verwijderd. Er blijft ten slotte 

 nog altijd eene, wel is waar kleine, hoeveelheid dezer albumine over, die in de 

 uiterst geringe sporen natron opgelost blijft en uit die oplossing door zuren 

 niet wordt neergeslagen. De reden daarvan schijnt niet daarin gelegen te zijn, 

 dat de natron, die met de zich als een zuur verhoudende albumine verbonden 

 is, door hel toegevoegde zuur niet aan de albumine onttrokken wordt, maar 

 hierin, dat deze albumine niet slechts door uiterst geringe sporen natron wordt, 

 opgelost gehouden, maar ook in de minimale hoeveelheden zout oplosbaar is, 

 die door de toevoeging van het zuur daaruit worden gevormd. Als men na- 

 melijk de met zuur behandelde vloeistof weer dialvscert, wordt er weder albu- 

 mine afgezet. Daarom representeert de bij dialyse gevonden 1.85 pCt. waar- 

 schijnlijk nog niet de geheele hoeveelheid aan natron gebonden albumine, die 

 in koeserum voorkomt. 



2°. Die geheele hoeveelheid wordt door dialyse met zink houdend water 

 neergeslagen en daarin is de oorzaak gelegen van de specifieke werking, die ik 

 van het zink houdende water waarnam. Als men het zoo krachtig mogelijk met 

 gedestilleerd water gedialyseerde bloedscrum met zinkhoudend water behandelt, 

 is het praecipitaat wel veel geringer dan met het ongedialyscerde serum, maar 

 men verkrijgt toch nog een praecipitaat, omdat niet al de aan alkali gebonden 

 albumine verwijderd is. 



3°. Aan de meer of minder volledige verwijdering van de aan alkali gebonden 

 albumine moet het verschil in reactie worden toegeschreven, dat Schmidt in 

 de verhouding van metaalzouten tegenover gedialyseerde en niet gedialyseerde 

 eiwitoplossingen waarnam. De verbinding met alkaliën wordt veel gemakke- 

 lijker ontleed, dan die met phosphorzure kalk. In het eerste geval hebben wij 

 als het ware met vrije albumine te doen, en daarom wordt die albumine door 

 metaalzouten gemakkelijker gepraecipiteerd. Als de verbinding der albumine met 



* Schmitlt's opgave, dat serum, hetwelk op de gewone wijze van ±08 pCt. paraglobuline 

 is bevrijd, geen albumine bij voortgezette dialyse meer zou afzetten, is onjuist. Zelfs na satu- 

 ratie met Cl Na treedt bij krachtige dialyse nog een praecipitaat op, omdat ook hierdoor niet 

 alle aan alkali gebonden albumine uit het serum verwijderd wordt. 



