OVER SERUM- EN EIERALBUMINE EN HARE VERBINDINGEN. 39 



het getal factoren, dat in het spel is bij de fibrinestolling, niet veel grooter 

 dan vier is. 



Wanneer de stelling, dat de fibrine door verbinding van paraglobuline en 

 fibrogeene stof tot stand komt — de oorspronkelijke hypothese van Schmidt 

 derhalve — mocht kunnen bewezen heeten, zou ik met hem van meening zijn, 

 dat paraglobuline en alkalialbuminaal niet dezelfde stof kunnen zijn. Maar dit 

 is geenszins het geval. Meer en meer zelfs is dit onwaarschijnlijk geworden. 

 Schmidt tracht die hypothese nog te verdedigen door aan te toonen, dat bij 

 vermenging van zeer belangrijke hoeveelheden paraglobuline met fibrinogeene 

 vloeistoffen het fibrinegehalte daarvan niet onbelangrijk stijgt. Maar in de 

 eerste plaats staat de vermeerdering der fibrine in geen verhouding tot de hoe- 

 veelheid paraglobuline, die wordt toegevoegd, en in de tweede plaats kan im- 

 mers die vermeerdering der fibrine onder deze omstandigheden evengoed op 

 andere wijze worden verklaard. Sedert wij weten, dat de invloed, dien alka- 

 liën op de oplosbaarheid der albumine uitoefenen, door zouten wordt tegen- 

 gegaan, is het, dunkt mij, duidelijk genoeg, dal men op deze wijze de zaak 

 moeielijk ter beslissing brengen kan. llammarsten immers heeft door vermen- 

 ging van fibrinogeene vloeistoffen met Cl Ca-oplossingen geen minder belangrijke 

 vermeerdering van het fibrinegehalte tot stand gebracht. 



Op grond van al het aangevoerde beschouw ik de par.aglobuline niet als eene 

 eiwitachlige stof van eigendommelijken aard, zooals Schmidt, maar eenvoudig als 

 een alkalialbuminaat van betrekkelijk groote oplosbaarheid, — zooals dit door 

 inwerking van zwakke alkaliën wordt tot stand gebracht. Op diezelfde gronden 

 beschouw ik ook de fibrine niet als eene eiwitachtige stof van eigendommelijken 

 aard, uit de vereeniging van paraglobuline en fibrinogeene stof ontstaan, maar een- 

 voudig als een met de paraglobuline overeenkomende albuminemodificatie, maar 

 van geringere oplosbaarheid, — zooals zij door inwerking van sterkere alkaliën wordt 

 voortgebracht. 



Ik heb voorts het bewijs trachten te leveren, dat de fibrine uit de bloed- 

 lichaampjes haar oorsprong ontleent. Bij mijne eerste in vereeniging met Dr van 

 der Horst verlichte onderzoekingen op dit gebied vingen wij het bloed direct 

 uit de carotis in zoutoplossingen op. Wij zagen, evenals Denis, bij het saturee- 

 ren dezer zoutsolulie vezelen opstijgen, die eene schuimige, kleverige laag aan de 

 oppervlakte vormden, maar merkten bovendien op, dat in de zoutsolutie, hoe zui- 

 ver zij ook afgescheiden mogen zijn, nog vele celachtige elementen gesuspendeerd 

 waren. Deze konden noodwendig slechts voor een gedeelte rooJe bloedlichaampjes 



