BIJDRAGE TOT DE KENMS VAM DRACAENA ÜRACO L. ' 



Met deze onderscheiding, die echter door Kunth en anderen aanvankelijk 

 niet aangenomen is, kan ik mij wel vereenigen. De planten, die ik in de 

 Nederlandsche kruidtuinen gezien heb, schijnen mij toe lol de twee genoemde 

 species lenig te brengen te zijn. Maar — en daarom heb ik de diagnose 

 van Göppert geheel overgenomen — er schijnt in de onderscheidene Horti 

 eene verwisseling der namen te bestaan. Men vindt planten die geheel over- 

 eenkomen met de beschrijving door Göppert voor Dr. Draeo gegeven, ge- 

 doopt mei den naam van Dr. Hoerhaavii en, omgekeerd, planten als Dr. Draco 

 opgegeven, die door hare langere, smallere en slap afhangende bladeren ken- 

 nelijk tot Dr. Hoerhaavii moeien gebragt worden. 



De plant, die in den Hortus Botanicus te Rotterdam heeft gebloeid, en 

 die de aanleiding is geweest tot dit onderzoek, behoort lot Dracaena Draco L. 

 in den engeren zin. De regte, cylindervormige stam is tol aan de blader- 

 kroon 2.74 met. hoog en van boven lot op een afstand van 1 met. van den 

 grond met roodbruine schubben geleekend door de overgeblevene lidteekenen 

 van vroeger afgevallen bladeren. Onmiddellijk onder de oudste bladeren is de 

 kleur oranjerood. Lager aan den stam, dus in hel oudere gedeelte, ziet 

 men eene donkerbruine schors, die op enkele punten gespleten is. 



De bladeren, die aan den top eene kroon vormen, welke ongeveer 1.2 met. 

 hoog en in horizontale rigting 1.4 met. breed is, zijn stijf en regt. De 

 jongste staan overeind, de middelste slaan horizontaal regluit, de onderste 

 hangen een weinig golfvormig naar den stam gebogen, doch zoodanig, dat 

 de top van alle bladeren nog ver van den stam verwijderd is, daar de la mina 

 van het blad gewoonlijk nog een hoek van 60' ongeveer maakt mei de 

 lengteas van den stam. Men ziet dit afgebeeld in onze PI. I, die den top 

 van den bloeijenden boom op verkleinde schaal voorstelt. Hiermede komen 

 ook het best overeen de liguren bij Majer in Mém. de l'Acad. de Derlin, 

 1796, PI. I, lig. 1 en bij Göppert Beürage, PI. I, hoewel bij beiden 

 schijnbaar de onderste bladen meer afhangen, omdat de oudere, reeds verdor- 

 rende, doch nog niet afgevallen bladeren hierbij geleekend en in onze figuur 

 weggelaten zijn. Men kan dit terstond herkennen, wanneer men die afbeel- 

 dingen in onze figuur vergelijkt met de figuur van Berthelot, /. c. PI. XXXV. 

 Daarentegen schijnen de teekeningen van Nees v. Esenbeck, Plantae med. 

 Tab. 41 en 42, en van Gaidiciiaid, Voyage de la Bonile (althans zoo men 

 oordeelen mag naar de daaraan ontleende en overigens zoo getrouwe afbeel- 

 dingen van Sciinizleins Iconographia, PI. LV, c, lig. 21, want het werk 



