BIJDKYGi: TOT l)K kl.NNIS \ VN DRACAENA DKACO L. 



15 



den door parenchym. Naar den omtrek toe, hoopen deze vaatbundels zich 

 digter opeen en vormen eindelijk een waren houtring, die uitwendig meteen 

 dunwandig parenchymweefsel van jonge cellen (verdikkingsring) en met eene 

 kurklaag bedekt is. De dikte van den houtring mei de zeer dunne schors 

 bedraagt op de genoemde hoogte van don stam gemiddeld 7 min. Dezelfde 

 structuur vindt men ook moor onder aan den stam terug, maar de afmetin- 

 gen /.ijn eenigzins verschillende, terwijl over hel geheel de vaatbundels dik- 

 ker zijn on minder elkander kruisen. Up 20 cent. boven den voel, is de 

 middel lijn van den stam 8 cent.; oppervlakkig zijn de indrukken van de 

 bladaanhechting verdwenen en men ziel eene gladde lederachtige schors met 

 bier en daar uitzweeting van drakenbloed (waarover nader). Houtring en 

 schorslaag zijn hier ecliter, niettegenstaande de stam dunner is, veel dikker. 

 Beide lanen zijn in radiale rigting te zaïnen op de dunste plaats 8, op de dikste 

 13 mm. dik. waarvan aan schors en kurk gemiddeld 5 milhm. toekomt. 



In heide gedeelten, maar nog wel hel duidelijkst in het jongere, vindt 

 men de merkwaardige kruising der vaatbundels terug, zoo als v. Mohl, de 

 -Mikbel en anderen die bij een aantal Monocotylcdoncii hebben doen ken- 

 nen. Wanneer men een stuk van den stam van Dracaena op eene drooge 

 plaats nederlegt en later overlangs radiaal doorsnijdt, dan heelt men ook 

 zonder maceratie een fraai beeld van den loop der vaatbundels. Schacht 

 heeft dit reeds opgemerkt en ik heb dit verschijnsel, hetwelk ik van Yucca 

 alöefolia reeds kende, bij Dracaena Draco bevestigd gevonden. Van bet bin- 

 nenste gedeelte van den holitring ziet men de vaatbundels zeer langzaam 

 meer binnenwaarts loopen (wanneer men namelijk van onder naar boven 

 den loop der vaatbundels vervolgt), en bier en daar zich onderling ver- 

 lakkende, maar toch meestal tamelijk evenwijdig aan elkander voortgaan. 

 Wanneer zij aldus iels hooger of lager ongeveer bet midden van den stam 

 bereikt hebben, buigen zij zich buitenwaarts om, en gaan mi schuins op- 

 waarts door de jongere binnenwaarts loopende vaatbundels, waarmede zij 

 hier en daar zich verlakken of ten minste eng aaneensluiten, totdat zij aan 

 den houtring genaderd zijn, welke zij dwars doorboren, om in de blade- 

 ren over Ie gaan, en na bel afvallen van deze als bruiuroode stippen op de 

 schors achter te blijven. 



Op eene overlangsche radiale doorsnede vertoont zich dus de stam van Dr. 

 Draco als in PI. V, lig. '2 is afgebeeld, wanneer men namelijk vooral' de 

 genoemde drooging heefl in hel w ik gesteld. 



