II) 



BIJDRAGE TOT DK KENNIS VAN DRACAENA DKACO L 



Do genoemde vaatbundels, die zich in radiale en tangentiale rigting ver- 

 takken (ahastomoseren), bestaan uit een hout- en een schorsligchaam, welk 

 laatste steeds naar huilen gekeerd is. 



Hel schorsligchaam is zamengesteld uil sterk verdikte bastcellen (zie PI. 111, 

 fig. I en 2, a), die op de dwars-doorsnede halvemaanvormig gegroepeerd zijn 

 (fig. 1). Zij zijn zonder intercellulairruimten aaneengevoegd, en hare wan- 

 den, die het lichl sterk breken, zijn tol op zekere diepte met slippelkanalen 

 voorzien. Aan het bastligchaam van den vaatbundel sluit zich, naar hel 

 centrum van den stam gekeerd, hel houtligchaam. Dit beval aan den bui- 

 tenomtrek van den op de dwars-doorsnede meest cirkelronden of elliptischen 

 vaatbundel, meer of min verdikte houtcellen met slippelkanalen, veel gelij- 

 kende op de bastcellen (PI. III, fig. 2 d). Naar het midden van den vaat- 

 bundel toe treft men een grooter of kleiner aantal vaten aan (zie PI. III, lig. 

 I en 2 c). Deze zijn deels spiraalvaten met digi aaneensluitende windingen, 

 deels gestreepte of laddervormige valen, wier lange horizontale stippels zoo 

 ver doorloopen als het vat met den wand van eene zelfde houl- ofvaatcelin 

 aanraking is; deels eindelijk gestippelde valen. Deze laatsten zijn wijd, met 

 tamelijk dikke wanden en hebben regelmatige spleetvormige hofslippels, wier 

 spleten over hel geheele vat in dezelfde rigting loopen en dus elkander krui- 

 sen, wanneer bij eene overlangsche doorsnede de twee tegenoverliggende 

 wanden van hetzelfde vat door elkander schemeren. Bij al deze deelen zijn 

 de afmetingen tamelijk groot, gelijk men uit PI. III, fig. 1 zien kan, die 

 bij eene 150malige vergrooting gcteekend is. Hetzelfde is hel geval met 

 het parenchym, dat de vaatbundels begrenst en uit eivormige cellen bestaat. 

 Uier vindt men sterk lichtbrekende wanden, met een aantal stippels bezet, 

 en bovendien verloonen zich op de celwanden elliptische kringen, waarbin- 

 nen soms weder stippels schijnen te zijn. Deze laatsten schemeren echter 

 gewoonlijk van den onderliggenden wand door. Waar de cel doorgesneden 

 en slechts een der wanden overgebleven is, daar vertoonen zich geene stip- 

 pels in de kringen. Hier en daar blijkt het, aan den omtrek in het afge- 

 scheurde stuk, dat deze stippels werkelijke openingen in de cellen zijn, maar 

 somwijlen ook schijnen zij slechts verdunde plaatsen van het celvlies. Misschien 

 is het laatste een overgangstoestand tol het eerste. 



Eindelijk binnen in den vaalbundel ziet men nog eene groep van kleine 

 langgeslrekle, zeer dunwandige cellen, die algemeen onder den naam van 

 cambitini als een gedeelte van den vaatbundel worden onderscheiden. Zij 



