18 BIJDRAGE TOT DE KENNIS VAN DRACAENA DRACO L. 



van cambium, dat geene cellen meer vormt, en op eene plaats waar geen 

 celgroei meer kan plaats hebben, zoo als binnen in den volwassen monocot. 

 vaalbundel, komt mij zeer onwaarschijnlijk voor. Schacht, die erkent, dal 

 •lil weefsel geene cellen meer voortbrengt, maar het toch nog cambium blijft 

 noemen (Anal. und Phys., II, p. 15), beweert, dat het gewis dient voor den 

 sapstroom, die volgens v. Mohl in den vaalbundel opstijgt en elders afdaalt. 

 liet is mogelijk dat de genoemde cellen bijzondere diensten verrigten om de 

 slippen in de plant te doen opstijgen, maar het tegendeel is evenzeer mo- 

 gelijk. Bij den tegenwoordigcn slaal onzer kennis hebben wij, naar ik meen, 

 geen regl, om hierin stellige uitspraak Ie doen. Alleen maak ik de op- 

 merking, dat indien deze gillercellen het sap moesten opvoeren, zij hier de 

 tegenovergestelde verrigling zonden moeten vervullen als in de Dicotyledonen, 

 alwaar diezelfde gedeelten, volgens v. Mohl en anderen, juist voor den zoo- 

 genoemden nederdalenden stroom moeten dienen. 



Doch keeren wij tot Dracaena terug. 



De geschetste vaatbundels zijn niet over hunnen geheelen loop gelijk van 

 zamenstelling. In het midden van den stam meer ontwikkeld, schijnen zij, 

 waar zij zich naar buiten ombuigen, eenvoudiger van maaksel te zijn. Unger 

 heeft dit beschreven en afgebeeld (/. /. PI. III, lig. 11 — 16), hoewel zijne 

 figuur 11, die den vaatbundel uit het centrum moei voorstellen, niet juist is. 

 Hij heeft in zijne teekening slechts dikwandige prosenchymcellen aangegeven, 

 terwijl in werkelijkheid daar niet alleen bastcellcn, maar ook vaten en hout- 

 cellen aanwezig zijn. Zie onze lig. 1, PI. III. 



De lol nu toe beschouwde celvormen maken slechts een gedeelte van de 

 as uit. De bundels, in het midden spaarzamer verdeeld en in vele rigtingen 

 elkander kruisende, worden digter opeengehoopt en meer evenwijdig aan 

 elkander, naarmate men meer den omtrek nadert. Steeds blijven zij echter 

 van elkander gescheiden door parenchymcellen, waarvan de wanden op boven- 

 genoemde wijzen geteekend zijn en waartusschen zich een aantal cellen 

 bevindt met een bundel raphiden bijna geheel gevuld. Deze kristallen treft 

 men aan in alle deelen der plant, maar vooral zijn zij opgehoopt in de schors 



besluiten ben gekomen. Deze eenstemmigheid met do uitkomsten van den grooten plantenphysioloog 

 geeft mij grooten steun voor de juistheid mijner zienswijze. Misschien kan mijn onderzoek in het 

 oog van anderen ook eene kleine bijdrage geven tot bevestiging van hetgeen v. Mohl heeft 

 betoogd. 



