k 2 k 2 BIJDRAGE TOT W. KENNIS VAN DRACAENA DRACO I. 



zullen vaneenwijken. Zij kunnen dan aan ejkander gehecht blijven en oen 

 eenigzins bogtig verloop nemen, gelijk men dit veelvuldig ziel hij de celwan- 

 den der epidermis, terwijl mij daarentegen van dal vermeende uiteenwijken 

 geen voorbeeld bekend is. Ten anderen kun ik niet aannemen, dat zich 

 iiissclien de weeke, buigzame en doordringbare vliezen eene luchtledige 

 ruimte zoude vormen, waarin hel vecht van huilen ingeperst nioesl worden 



Immers de ervaring leert, gelijk ook Saivio erkent, dal in zeer jeugdige 

 cellen reeds de hol' Ie zien is. De wanden zijn dan nog uiterst loeder en 

 ui plaats van onder vorming van oen luchtledig vaneen te wijken, moeien 

 zij veeleer togen elkander aaneengednikl worden of anders scheuren, wanneer 

 er aanzienlijke drukking van buiten is. 



Wil men onderstellen, dat de hof aanvankelijk gevormd wordl door het 

 uiteenwijken der primaire celwanden, op welke wijze dan ook ontslaan, dan 

 is hol voel waarschijnlijker en veel meer in overeenstemming mol gezonde 

 begrippen van physiologie om aan te nemen, dat het celvocht, wanneer het 

 osmotisch den jeugdigen wand doordringt, ook voor een klein gedeelte zich 

 verzamelt tusschen de wanden van twee aangrenzende cellen, zoodra die 

 wandon niet innig aaneengehecht zijn. Gaal men van deze onderstelling uit, 

 dan laai het zich begrijpen, dat do celwanden, daar zij reeds door vocht 

 gescheiden zijn, bij partiëlen groei nog moer uiteenwijken, terwijl, zoo lang 

 hel vocht in den hof blijft, de groei van den wand daar lor plaatse verze- 

 kerd is. Bovendien kan dit vanceuwijken der primaire celwanden ook nog 

 bevorderd worden, wanneer door osmose meer vocht tusschen beide wordt, 

 gebragt. 



Dit zijn, naar ik ineen, de gevolgtrekkingen, die uit de resultaten van Sa- 

 nio kunnen opgemaakt worden, maar zij geven geen regt lol do onwaar- 

 schijnlijke en stellig onjuiste voorstelling van do inpersing van sap in eene 

 ledige ruimte. 



Dal echter die besluiten zelve nog niet algemeen als waar worden erkend, 

 blijkt uit een uitvoerig opstel over do hofstippels in October 1800 verschenen 

 (Bol. Zeil. 1860, N u . 41, S. 529 — 556), waarin eene geheel andere voorstelling 

 wordt gehuldigd. Dippel (uit Idar), de schrijver dezer verhandeling, heeft 

 zijne onderzoekingen vooral verrigt op hout en wortel van Pinus sylvestris, 

 alwaar, gelijk men weet, de hofstippels zoo bijzonder groot zijn. Maar be- 

 halve dil heeft hij zijne uitkomsten ook getoelsl aan hetgeen het onderzoek 

 van andere Coniferen en van de vaten van looChoulen hom leerde. Hij laat 



