2G BIJDRAGE TOT 1)1. KENNIS VAN DRACAENA DRACO L 



Vooral duidelijk is dit aan de grens der snede, zoo als de fig. aanwijst, 

 die geheel naar de natuur geleekend is. De gele gedeelten (d z. de plaat- 

 sen van hel primaire vlies door den hof ingenomen) ziet men hier en daar 

 van den secundaire!! wand afgescheiden aan de grens der snede (PI. IV, fig. 7). 

 Enkele malen zelfs ziet men die stukken van het vlies geheel geïsoleerd als 

 ronde gele schijfjes vrij in het vocht drijven (PI. IV, lig. G). Dat echter 

 die ronde schijfjes, schoon los met het primaire membraan zamenhangende 

 en veel dikker dan dit, oorspronkelijk daarmede één geheel gevormd heb- 

 ben, blijkt uit fig. G, PI. IV, alwaar ik heb afgebeeld een stukje van het 

 primaire vlies, nagenoeg ongekleurd en waarin zich de gele schijfjes nog be- 

 vonden, zoo als ik dit een paar malen heb gezien. Dat de stippel gesloten is, 

 bespeurt men hieruit, dat genoemde gele schijfjes, overal waar de secundaire 

 lagen niet daarboven of daaronder geplaatst zijn, zich geheel digi en homogeen 

 verloonen. Eerst zoo deze ze geheel of gedeeltelijk bedekken, vertoont zich 

 de spleet. Al moge nu ook waar zijn hetgeen Sanio beweert, dat door 

 de opzwelling' der celwanden bij aanwending van zwavelzuur of cbloorzink 

 eene kleine opening gesloten wordt, welke in de levende plant geopend is, 

 dan moet toch, vooral zoo de opening eene spleet is geweest, daarvan eenig 

 spoor overblijven, omdat de tot elkander gebragte randen geen homogeen 

 vlies vormen. Bovendien is bij gebruik van cbloorzink die opzwelling zoo 

 uiterst gering, dat het voorkomen van het praeparaat in de overige deelen 

 geene verandering ondergaat. Ik kan dus voor Dracaena niet toegeven, dat 

 de hofstippels alleen in jeugdigen toestand gesloten zouden zijn, daar de door 

 mij onderzochte gedeelten tot een reeds tamelijk oud weefsel belmoren. 



Deze duiding van hetgeen het mikroskoop vertoont, wordt nog bevestigd 

 door hetgeen men bij de dwars-doorsnede van den hofstippel waarneemt 

 (PI. IV, fig. 8). Een groot voordeel is hierbij, dat ten gevolge der in- 

 werking van NO 5 de dikwandige cellen dikwijls van zelf loslaten van elkan- 

 der, zoodanig dat de primaire wanden vaneen wijken. Men ziet dan, zoo als 

 fig. 7, PI. IV ook vertoont, ter plaatse van den hof in de blaauwe verdik- 

 kingslagen eene komvormige uitholling aan de buitenzijde, die bedekt is door 

 een hoog geel gekleurd vlies, dat, hoewel tusschen de stippels naauwelijks 

 waarneembaar, over de uitgestrektheid van den hof in doorsnede duidelijke 

 afmeting heeft. Van doorboring van dit gele vlies is nergens een spoor te 

 zien. 



Wanneer men lel op hetgeen Schacht, Saivio en Dippel aangaande de 



