BIJDRAGE TOT 1)1. KENNIS VAN DKACAENA DBACO L. 



öl 



aanimés, el si je 1'ose diro, b&tissenl en commun des utricules régulières, 

 »qui ne diffèrenl de celles qu'on voit ordinairement que parce que leurs pa- 

 orois sont mamelonnées." (Aiui. des Sc Nat. I. I. \>. Ö51 ). Die zich bewe- 

 gende phytospermes, waarschijnlijk in het leven geroepen door den gebrek- 

 kigen toestand van de Mirbel's mikroskoop, zou de beroemde schrjj ver thans 

 zelf niet meer aannemen. Zij zijn toch niet anders dan zeer jonge en kleine 

 vaal bundels, die zich beginnen te vormen tegen den bestaanden krans aan. 

 Zij vormen zich, zoo als Schacht heeft beweerd, uit de reeds bestaande 

 vaatbundels, die legen de verdikkingslaag aanliggen, door vertakking, want 

 zij blijven steeds door parenchym van elkander afgescheiden en kunnen dus 

 niet als bij de Dicolyledonen een onmiddellijk vervolg of liever een integrerend 

 deel van den bestaanden vaatbundelkrans uitmaken. In hoeverre deze voor- 

 stelling van Schacht in bijzonderheden juist is, kan ik voor Dracaena Draco 

 niet beslissen, aangezien het ter mijner beschikking gestelde stuk behoorde 

 tot een reeds eenigen tijd overleden boom, waardoor dit gedeelte niet meer 

 gezond genoeg was, om daarop resultaten te bouwen. Trouwens dit ontstaan 

 van nieuwe vaatbundels, aanvankelijk met kleine, dunwandige cellen, onmid- 

 dellijk buiten den bestaanden houtring en van de aangrenzende vaalbundels 

 steeds door een laag parenchym algescheiden, heeft reeds Ungeh 1. 1. aan- 

 getoond. Hij noemt die parcnchymlagen, die vooral in de rigting van den 

 straal duidelijk zijn, mcrgslralcn, aldus wijzende op analogie met den Dico- 

 tyledonenstam. • 



Buiten den Cambiumring ligt. bij den boom de schors. Ook bij Dr. Draco 

 is dit het geval, maar gelijk bij alle andere Monocotyledonen is dit gedeelte 

 bier zeer weinig ontwikkeld. Het bestaat, uit dunwandig parencliymweefsel, 

 waartusschen een groot aantal cellen met raphiden gevuld en uitwendig door 

 kurkweefsel begrensd, zoo als wij in figg. 12 en 13, PI. IV afgebeeld zien. De 

 kurklaag is gevormd uit polyedrische, groole, dikwandige cellen, die, gelijk 

 overal, van buiten afsterven en inwendig aangroeijen door celvcrdeeling ten 

 gevolge van tangen tiale tusschenschotten. 



Waar de inhoud dezer cellen niet geheel verdwenen is, vindt men daarin 

 een grooter of kleiner aantal niet of gewoonlijk ligt geel gekleurde olie- 

 droppels (PI. IV. fig. 1'2, o), die aanleiding geven tot de roode stukken hars, 

 hier en daar in bet kurkweefsel voorkomende (lig. 12, h). 



In onderscheidene Liliaceën, zoo als b. v. bij Yucca, vindt men in de schors 

 afzonderlijke baslbundels uit groepen sterk verdikte bastcellen bestaande, 



