BIJDRAGE TOT DE KENNIS VAN DRACAENA DRACü L. Oó 



geld wordt gevormd. 1 let Drakenbloed staaf in innig verband met de kleur- 

 looze oliedroppels, die men in hel kurkweefsel en in de overige schors aan- 

 treft. Wij zullen dil bij de bladeren bevestigd zien. Nergens echter ziel men 

 dil duidelijker, dan juist aan die plaatsen, waar ook de buitenste vaalbnndels 

 van den houtring aan de bereiding van hel Drakenbloed deelnemen, om dan 

 allengs zelve onder Ie gaan. 



De dikwandige proseiichymeellen mei bare merkwaardige hofstippels, welke, 

 zon als wij zagen, de hoofdmassa dier zoogenaamde vaatbnndels uitmaken, 

 schijnen dan vooral de dragers dezer bars ie zijn. De inbond dezer cellen, 

 die anders ontbreekl of althans volkomen kleurloos en doorschijnend is, windt 

 dan gevormd door eene ligt bruin-gele stof, aanvankelijk in fijne korrels 

 daarin opgehoopt, zoodat zij op de overl. doorsnede veel overeenkomst heb- 

 ben mei de melksap va ten van uitheemschc Euphorbia's, waarin het melkvocht 

 gecoaguleerd is. Weldra echter ziel men (hetzij als secnndairen, belzij als 

 primairen toestand) den inhoud geheel ingenomen door eene glasheldere gele 

 vloeistof, die in alle stippelkanalen indringt, en bij hel verdroogen van den 

 stam tot eene glasachtige hars schijnt te verharden. Komt men in een meer 

 naar buiten gelegen vaalbundel, dan bespeurt men, dat deze stof meer en 

 meer eene roode tint aanneemt en de stippelkanalen en den hof rood kleurt. 

 Allengs wordt de geheele wand daarmede doordrongen, hetgeen echter eerst 

 later geschiedt, zoodat men de wanden nog geel gekleurd ziet als de inhoud 

 reeds rood is. Langzamerhand worden nu wand en inhoud bloedrood en hier- 

 mede schijnt ook het leven in deze deelen te hebben opgehouden; de afzon- 

 derlijke cellen, hoewel baar vorm bewarende, wijken vaneen en laten los. 

 Eindelijk mengen hunne meer en meer vergane overblijfselen zich met de 

 grootere stukken donkerbloedroode, tot bijna zwarte bars, die aan de opper- 

 vlakte in overvloed voorkomt. 



De fijnkorrelige structuur der bars schijnt echter ook een blijvende toe- 

 Mand Ie kunnen zijn, althans nevens de dikwandige cellen met roode heldere, 

 vroeger opgeloste hars gevidd, vindt men anderen, waar eene donkerroode 

 fijnkorrelige maar geaggloinercerde stof den inhoud geheel of grootendeels 

 inneemt. 



Terwijl dit proces in de vaalbnndels plaats grijpt, deelt hel parenehym in 

 die algemeene verstoring. Er ontstaan onregelmatige, grootere ol kleinere 

 bruinroode stukken in de cellen, de waterige inhoud is verdwenen, de cel- 

 wanden worden bruinrood, eindelijk donker vuil bruin. Hel weefsel verdort 



.-> 



NATUURK. VEBH. DEK KOMNKL. AKADEMIE. DEEL X. 



