BIJDRAGE TOT DE KENNIS VAN DRACAEN A DRACO L. 



57 



Doch (loze hoop hoeft zich niet bevestigd. Na hel bloeijen zijn een oOtal 

 bevruchte ovaria daaraan gebleven, maar, hetzij door de weinige zonnewarmte 

 van don verloopen zomer, hetzij om andere redenen, de gezette vruchtjes 

 namen weinig ol' niet in grootte toe. Toen nu op den 20 8ten September 4 860 

 de bloemstengel, die reeds inwendig verrot was, afgesneden word, waren de 

 vruchtjes nog groen on ongeveer oven groot als twee maanden te voren. 

 Doorgesneden bleek hun meerdere omvang dan die van het bevruchte ova- 

 rium der bloem alleen ontstaan te zijn uit ontwikkeling der carpella. In- 

 wendig waren zij vleezig en groen en vertoonden drie hokken, welke elk 

 een groolendeels verdroogd en geaborteerd oviilum bevatteden, weinig grooter 

 dan hei onbevruchte ei en in geene verhouding slaande tot de opening van 

 hel hokje. 



Te midden van die onrijpe vruchtjes, hier en daar aan de bloeias 'en hare 

 takken verspreid, was er echter één aanmerkelijk grooter. Deze vrucht, hoewel 

 nog groen, was nagenoeg rijp en bevatte één zaadje, hetgeen mij gele- 

 genheid heefl gegeven, om ten opzigte van de structuur van vrucht en zaad 

 de volgende bijzonderheden op te merken. 



Uitwendig is de vrucht nagenoeg kogelrond met eene middellijn van 15 

 mm. en dus ter grootte van eene kers, donkergroen on hier en daar met 

 roestkleurige vlekken bezet, die bij nader onderzoek bleken weder door vor- 

 ming van de reeds meermalen genoemde hars ontstaan te zijn. Men ziet op 

 de oppervlakte drie ribben, dezelfde die men ook bij de onrijpe vruchtjes 

 bespeurt, maar bier eenigzins onregelmatig, omdat niet alle carpella zich ge- 

 lijkmatig ontwikkeld hebben (zie PI. V, fig. 5). Zij loopen alle van de 

 plaats waar de slylus aangehecht is geweest tot aan de inplanting van hol 

 sleeltje, twee punten die diametraal tegenover elkander slaan, maar zij ver- 

 deden den bol in drie ongelijke segmenten. Ter plaatse dezer ribben, en 

 midden tusschen deze in, dus ten getale van zes, ziel men ongeveer ter 

 huiver hoogte van den bol, kleine, ongekleurde, vleezigc, driehoekige puntjes 

 op de vrucht, met de basis aan het epicarpium verbonden. Deze gedeelten, 

 die trouwens op de onrijpe vruchtjes nog duidelijker waar te nemen zijn, be- 

 staan uil de overblijfselen van hel uiteinde der slippen van het perigonium, 

 dal na de bevruchting met het ovarium vergroeid is, en welke slippen in de 

 ontwikkeling der vrucht niet gedeeld hebben. 



Inwendig is de vruchl vleezig en groen en gevormd uit dunwandig paren- 

 chym met chlorophyllkorrels, terwijl uit het uiteinde der as vaatbundels zich 



