58 BIJDRAGE TOT DE KENNIS VAN DRACAENA DRACO L. 



in de vergroeide carpella verspreidon. Uc epidermislaag, waarmede de vrucht 

 hekleed is, beslaat op de groene plaatsen uil eenigzins verdikte cellen met 

 tamelijk dikke cuticula. 



Merkwaardig is de stevige aanhechting der vrucht aan de hloemas, vooral 

 wanneer men daarmede vergelijkt het uiterst gemakkelijk afvallen van het 

 meerendeel der bloempjes. De steel der kogelvormige vrucht, die aanmerkelijk 

 verdikt is boven de geleding (zoodal hij hier bijna driemaal dikker middel- 

 lijn hoeft dan onder de articulatie), laat bij deze volstrekt niet van zelf los 

 en de reden daarvan verklaart zich geheel bij nader anatomisch onderzoek. 

 De talrijke oliedroppels in de vroeger uiterst dunwandige cellen der geleding 

 zijn namelijk nagenoeg alle verdwenen en de celwanden zijn aanmerkelijk 

 verdikt met talrijke stippelkanalen, zoodat het weefsel in den waren zin 

 houtachtig is geworden. Dit weefsel, dat in den geheelen steel het centrale 

 gedeelte uitmaakt, bestaat uit sterk verdikte parenchymcellen met stippelka- 

 nalen. Zie PI. V, tig. 12. Ter plaatse van de geleding hebben echter de 

 vroeger dunwandige cellen zeer dikke wanden met stippels bekomen, zonder 

 aanmerkelijk in omvang te veranderen. Men ziet dit weefsel afgebeeld op PI. 

 V, fig. 11. 



Nog merkwaardiger wordt die vormsverandering, wanneer men daarmede 

 vergelijkt de wijziging, welke de structuur dor steeltjes heeft ondergaan bij 

 de overige kleine onrijpe vruchtjes. Hier heeft ook verhouting, verdikking 

 der celwanden plaats gegrepen, maar slechts boven en beneden de geleding. 

 Op deze zelve is het weefsel dunvvandig gebleven en de oliedroppels zijn nog 

 als vroeger in menigte daarin aanwezig. Men ziet dit verschil duidelijk, wan- 

 neer men op PI. V fig. 9 en '10 vergelijkt, waarvan de eerste den steel dei- 

 onrijpe vrucht, de tweede dien der bijna rijpe, beide in overlangsche snede bij 

 geringe vergrooting voorstelt. De geschaduwde gedeelten duiden de verdikte 

 cellen aan, zoodat men met een oogopslag de plaats van dit, weefsel zien kan. 



Wanneer men de rijpe vrucht overlangs midden doorsnijdt, dan verklaart 

 zich de niet symmetrische plaatsing der ribbon, waarover zoo even gespro- 

 ken is. In de vrucht is namelijk slechts één zaad; slechts één van de drie 

 ovula heeft zich ontwikkeld en wel ten koste van de overigen, die daardoor 

 van hunne plaats gedrongen zijn. Men ziel dit afgebeeld op PI. V, lig. 0, 

 waaruit blijkt, hoe zelfs de as door den groei van het zaad geheel uit hare 

 oorspronkelijke rigting gebragt is. Ook wijst de lig. nog een der rudimen- 

 taire ovula aan (/;). Bij vergelijking van deze fig. met PI. II, fig. 12 be- 



