40 BIJDRAGE TOT DE KENNIS VAN DRACAENA DRACO L 



toonen. Daar men echter geene belangrijke opzwelling der wanden ziet, zoo 

 worden door het genoemde reageas blijkbaar de celwanden van het alhumen 

 zoo niet opgelost, dan toch aanmerkelijk verweekt. Dit sluit zich dan aan het- 

 o-een men weet van den ei^en toestand der celwanden in l>et alhumen van 

 Palmzaden, die in structuur met de genoemde cellen bij Dracaena zooveel 

 overeenkomst hebben. 



Eindelijk waar in deze cellen de inhoud nog aanwezig is, daar wordt deze 

 door het reagens bruingeel gekleurd. Men ziet dit het sterkste in en bij de 

 stippelkanalen, alwaar de (ïjnkorrelige inhoud het langst aanwezig blijft. 



De kleine kiem, Ie midden van het overvloedige albumen gelegen in de as 

 van het zaad, is regt, aan het naar beneden gekeerde worteleinde breed 

 en stomp; de lengte der kiem is ongeveer l a l van de middellijn van 

 het zaad. Het voorkomen van embryo met plumula, radicula, en bree- 

 den schild vormigen cotyledon ziet men bij 12malige vergrooting afgebeeld 

 PI. V, fig. 7. Het is overbodig te herinneren, dat de cellen van den em- 

 bryo geen spoor van amylum bevatten maar opgevuld zijn, zoo als gewoonlijk, 

 met uiterst lijnkorrelige proteïnestoffen , terwijl de vorm dezer cellen ook 

 niets bijzonders vertoont. Naar de beschreven bijzonderheden is de boven 

 (bl. 15) gegeven diagnose van het zaad opgemaakt. 



Ten slotte nog een woord over den ivortel van Dracaena Draco, waarvan 

 ik zoowel lucht- als ondcraardsche wortels ter mijner beschikking gehad heb. 



De vorming van luchtwortels beperkt zich bij Dracaena niet tot het o e tijd- 

 perk van Berthelot (zie boven bl. 4). Ik heb, behalve in de bovenge- 

 noemde gevallen herhaaldelijk gelegenheid gehad de vorming van luchtwortels 

 bij nog krachtig groeijende planten, ja zelfs bij die met onverdeelden stam 

 te zien. Ook de hier bloeijende boom heeft na het bloeijen een paar lucht- 

 wortels ontwikkeld, één aan den voet, waar de stam in de hoofdworlels 

 overgaat en één op een waren wortel, die op zijde uit eene scheur in de 

 tobbe te voorschijn trad. In jongen toestand zijn de wortels aan de spits 

 ongekleurd, hier en daar met onregelmatige stukken uitgescheiden hars be- 

 zet; op ouderen leeftijd echter worden zij groenbruin gekleurd en hebben 

 dan eene dergelijke lederachtige opperhuid als de jongere gedeelten van 

 den stam. 



De oppervlakte van in den grond voorkomende wortels komt hiermede ge- 

 deeltelijk overeen. De zeer dunne jeugdige wortelvezelen namelijk zijn wit 

 van buiten, de oudere wortels bruinrood, ten gevolge van bruinroode 



