LICHT EN DE DICHTHEID EN SAMENSTELLING DEK MIDDENSTOFFEN. 77 



Nu kan men een regelmatige cubische rangschikking der deeltjes verwachten 

 bij de kristallen van het regelmatige stelsel; de inwendige structuur is daar 

 althans zoo, dat deze lichamen niet in alle richtingen, maar slechts met betrek- 

 king tot drie onderling loodrechte, dezelfde eigenschappen bezitten *. Deze kristal- 

 len mag men echter althans met groote benadering als optisch isotroop beschou- 

 wen en wanneer er een regelmatige dubbele breking van de boven bedoelde soort 

 bestaat is zij stellig zeer zwak f. 



Het verdient nog opgemerkt te worden, dat in de vroeger aangenomen undu- 

 latietheorie de moleculaire discontinuïteit - hetzij men deze wil opvatten als 

 een discontinuïteit van den aether zelven, of als afwisselingen in de dichtheid, 

 naarmate men een punt beschouwt, dat op grooteren of kleineren afstand van 

 eene in den aether geplaatste molecule gelegen is — zeer goed van invloed kon 

 zijn. Want die theorie neemt aan, dat de op eenig aetherdeeltje werkende kracht 

 uitgaat van de andere deeltjes, die er het naast bij zijn gelegen en dan kan 

 men verwachten, dat elk gemis aan continuïteit of homogeneiteit in den aether 

 zich in de voortplantingssnelheid van het licht en wel het meest bij kleine 

 golflengten moet doen gevoelen. Het komt mij echter voor, dat deze theorie 

 moeilijk zal kunnen verklaren, waarom de kristallen van het regelmatige stelsel 

 optisch isotroop zijn. 



§ 9. Wanneer wij intusschen de electromagnetische theorie van het licht aan. 

 nemen, dan blijft er, naar 't mij voorkomt, niets anders over, dan de oorzaak 

 der dispersie in de moleculen zelve van het medium te zoeken. En men kan 

 inderdaad tot formules geraken, waaruit een kleurschifting volgt, wanneer men 

 uitgaat van de onderstellino- dat in zulk een molecule, zoodra er een electrisch 

 moment in wordt opgewekt, tevens een zekere massa in beweging wordt ge- 

 bracht. 



* Tengevolge daarvan hebben deze lichamen ook niet in alle richtingen denzelfden elastici- 

 teitscoëfficient. Men zie hierover Woldemau Voigï, Besiinwiung der Elasticitatscondante des Stein- 

 aalzes, Pogg. Ann. Erganzungsband VII, p. 214. 



f Men heeft wel bij kristallen van het regelmatige stelsel afwijkingen van de isotropie aange- 

 troffen, maar deze schenen dan verklaard te kunnen worden uit een niet volkomen regelmatigen 

 bouw. Of er dns misschien een uiterst zwakke dubbele breking, zooals de in den tekst bedoelde, 

 bestaat, is nog niet beslist. De proeven van Bravais, waardoor bewezen werd, dat in een richting 

 loodrecht op de octaëdervlakken der kristallen geen merkbaar verschil in de voortplantingssnel- 

 heid van stralen met verschillende trillingsrichtingen bestaat (Comptes rendus, Tomé 32, p. 112 ) 

 leeren hieromtrent niets, daar juist in die richting volgens de boven ontwikkelde theorie dat 

 verschil moet zijn. 



