16 NIEUWE GEOLOGISCHE ONTDEKKINGEN OP JAVA. 



loopeii zij spiraalsgewijs verder, en vormen ongeslotene kromme lijnen. De mikro- 

 lietheu der glasbasis loopen ongehinderd door deze sprongen voort; het zijn blijk- 

 baar sprongen, die bij de bekoeling van het glas ontstonden. 



Tusschen gekruiste cieols ziet men langs de barsten eene flauwe polarisatie, 

 die wel niet alleen als buigingsverschijnsel is op te vatten, maar samen schijnt 

 te hangen met eene uitscheiding van kristallen, misschien van zeoliethische natuur, 

 waardoor ook reeds bij gewoon licht de sprongen troebel zijn. Door deze uit- 

 Bcheiding is de glasmassa in de kleinere perlitische sprongen reeds geheel troebel- 

 geel geworden; de polarisatie blijft echter uiterst zwak. De doorsnede van de 

 groote perlieten is 0.25 millimeter gemiddeld. Het gesteente is derhalve een 

 perJietporfier, en wel een andesietperlietporfier. 



Als onregelmatig begrensde massa in het hoofdgesteente komt een bruinachtig, 

 ook witachtig grijs gesteente voor, dat raikroskopisch een ander beeld geeft dan 

 het zooeven beschrevene. Men ziet dezelfde porfirische kristallen in de mikro- 

 skopische plaatjes, alleen is zeer weinig augiet voorhanden. De grondmassa is 

 hier op sommige plaatsen gelijk aan die in het vorige gesteente, echter zonder 

 de perlitische sprongen, en verder met dit onderscheid, dat de kleine mikroliethen 

 hier zwartkorrelig zijn omgezet. Op andere plaatsen ziet men waterheldere, 

 onregelmatig begrensde vlekken, waarin concentrische strooken en sectoren, door 

 hunne lichtgele kleur, bemerkbaar worden. Tusschen de nicols ziet men dat de 

 waterheldere partijen vooreerst uit grootere kwartskorrels bestaan, die in groot 

 aantal naast elkaar liggen, maar hoofdzakelijk uit een uiterst /?J« aggregaat van 

 kwartsdeeltjes, die mosaiekpolarisatie geven. Op enkele plaatsen worden de deel- 

 tjes zoo klein, dat ze moeielijk nog als kwarts te bepalen zijn ; de grondmassa 

 gaat daar van mikrokristallijn in kryptokristallijn over. 



De lichtgele sectoren en segmenten, ook wel cirkels, doen zich kennen als 

 zeer fraaije felsosjyhaeroliethen, bestaande uit vezels, die zich om een centrum 

 radiaal hebben gegroepeerd. Bovendien ziet men aan hen dikwijls nog eene 

 ringvormige afzondering, die bemerkbaar wordt door eene afwisseling van gele 

 met lichter gekleurde ringen, en welke waarschijnlijk ontstaan door eene tijdelijke 

 onderbreking der gele vezels. Perlitische sprongen schijnen het niet te zijn. 



Andere deelen van de grondmassa zijn bruinachtig troebel, er hebben zich 

 daar veel zwarte korrelige deeltjes en ijzeroxydhydraat afgezet, welk laatste ook 

 als bruine vlekken rondom den magnetiet voorkomt. 



Dit gesteente maakt den indruk van zeer aan de werking van vloeistoffen onder- 

 hevig te zijn geweest, die het tot in zijn kleinste deeltjes doordrongen en ver- 

 anderden. De bruine vlekken om het ijzererts en in de grondmassa, het zwart- 

 korrelige der mikroliethen in de grondmassa en gedeeltelijk misschien ook de 



