40 



nalis. Tusschen cupula en crista blijft nog eene kleine ruimte, 

 waarin de haren verloopen. De epitheliumcellen van def maculae 

 hebben denzelfden bouw als die der cristae. Op de celharen rust de 

 membrana tectoria waarin zich de otolith kristallen (kalk) op- 

 hoopen en zoo de otolith vormen. 



Over den loop der haren bestaat nog geene eenstemmigheid. Kuhn 

 en Retzius zagen de haren de membrana tectoria doordringen, 

 terwijl Breuer vond dat zij op een afstand rechthoekig ombogen en 

 dan evenwijdig aan de macula in de membrana tectoria verliepen. 



De meest merkwaardige vinding van den laatsten tijd is de 

 ontdekking van Rüdinger, dat de macula utriculi loodrecht ver- 

 loopt ten opzichte der macula sacculi. Breuer heeft dit onderzoek 

 verder vervolgd en komt door microscopische studiën bij het la- 

 byrintb van snoeken en door vergelijking van afbeeldingen van 

 Retzius tot de conclusie dat de verschillende otolithen ten op- 

 zichte van elkander in onderling loodrechte assen staan. Doordat 

 de macula in eene gleuf van den otolith ingesloten is kan de 

 otolith slechts in eene richting glijden de z. g. glijricbting. Zoo 

 meent Breuer bij snoeken te kunnen aannemen dat de otolith 

 van den sacculus zich alleen kan bewegen in voor achterwaartsche 

 richting en omgekeerd, de otolith der lagena uitsluitend in ver- 

 ticale richting. Voor den utriculus vermoedt hij eene horizontale 

 glijrichting. Deze bevindingen acht hij toepasselijk op alle visschen. 



Physiologie. 



Men kent aan het labyrinth behalve de gehoorfunctie nog eene 

 andere toe; nl. die van evenwichtsorgaan l ). 



1) Wanneer wij hier van het labyrinth als specifiek evenwichtsorgaan spreken , dan 

 is daarmede niet bedoeld, dat dit het eenige orgaan is, waarmede het organisme zijn 

 evenwicht beheerscht. Het beschikt daartoe nog over verschillende middelen, in de eerste 

 plaats het gezichtsorgaan, verder de sensibele zenuwen der huid, spieren (spierzin), pee- 

 zen, banden etc. Dit zijn alle zeer gewichtige hulpmiddelen om het labyrinth in zijne 

 functie te steunen en gedeeltelijk te vervangen. Afwijkingen uitsluitend in deze zintui- 

 gen leiden echter niet tot die typische evenwichtstoornissen, zooals die bij abnormale 

 toestanden in het labyrinth voorkomen, zoodat voor het behoud van evenwicht het la- 

 byrinth de hoofdrol schijnt te vervullen, waarom het dan ook als specifiek evenwichts- 

 orgaan beschouwd wordt. 



