43 



statische functie wordt dan een ander gedeelte in het labyrinth 

 verantwoordelijk gesteld, (de otolithen-hypothese). 



I. Hydrostatische hypothese van Goltz. 



Deze hypothese veronderstelt de zenuwuiteinden in de ampullen 

 der booggangen, gelijk de tastzenuwen in de huid gevoelig voor 

 druk. Bij standsveranderingen van het hoofd, zullen de ampullen 

 ten opzichte van hunne booggangen hooger of lager komen te 

 staan, waardoor de vloeistofkolom, die zich in de booggangen 

 boven de ampulla bevindt, in hoogte verandert. De hieruit vol- 

 gende verandering van druk in het stelsel van booggangen, welke 

 verandering aan physische wetten gebonden is, zal een bepaalden 

 zenuwindruk te voorschijn roepen, waardoor in het bewustzijn 

 een oordeel gevormd wordt over de positie, welke het hoofd ten 

 opzichte van het lichaam inneemt, welk oordeel (in combinatie 

 met andere hulpmiddelen) tot de oriëntatie in de ruimte in 

 staat stelt. 



II. Hydro dynamische hypothese van Mach-Breuer. 



De hypothesen van Mach en die van Breuer over de functie 

 der booggangen, door de stellers later iets gewijzigd, verschillen 

 onderling zoo weinig, dat ze als eene hypothese die van Mach- 

 Breuer gewoonlijk worden vermeld. 



Stellen wij de vliezige booggangen met ampulla als A de 

 daarin opgesloten endolymphe als B voor. 



Wordt nu aan A eene beweging medegedeeld, dan zal B door 

 zijne traagheid (tengevolge van de grootere zwaarte) vooreerst in 

 rust blijven, of zich althans minder snel; ten opzichte van A 

 dus in omgekeerde richting bewegen. Deze vloeistof beweging 

 prikkelt de celharen, waarmede de zenuw in de ampulla in ver- 

 binding staat en wekt door deze prikkeling de voorstelling van 

 eene beweging in de plaats hebbende richting op. 



Tengevolge van de onderlinge adhaesie zal na eenigen tijd, 



