44 



booggaug en endolyniphe zich niet gelijkmatige snelheid bewe- 

 gen in dezelfde richting; de celharen worden niet meer geprik- 

 keld en de gewaarwording van draaiing houdt op. Staakt de 

 booggaug de beweging dan zal de endolymphe nog eenigen tijd 

 blijven doorstroomen in dezelfde richting, dientengevolge de voor- 

 stelling van eene draaiende beweging in de omgekeerde richting 

 als de voorafgaande opwekken. 



Door .het systeem van booggangen in drie onderling lood- 

 rechte assen, waarin de ampullair zenuwen de indicatoren zijn, 

 worden alle draaiende bewegingen tot bewustzijn gebracht. Tevens 

 laten zich dan hieruit de Flourens'sche symptomen en de duizelin- 

 gen na draaiing verklaren. Het waarnemen van progressieve be- 

 wegingen is door de booggangen niet mogelijk wijl elke booggang 

 als eene cirkel is te beschouwen, zoodat de optredende vloeistof- 

 beweging in de twee helften elkaar opheffen. 



De booggangen dienen derhalve alleen voor de waarneming van 

 rotatiebewegingen om de drie assen. 



Voor de gewaarwording van progressieve bewegingen en de 

 rusttoestanden, gaf Breuer nu zijne vernuftige: 



Otolithen hypothese. 



Zooals wij bij de beschrijving der anatomie gezien hebben, 

 neemt Breuer aan, dat de perceptie van de otolithenverplaatsing 

 alleen in drie onderling loodrechte assen mogelijk is. Daar bij de 

 hooger gewervelde diereu de otolith der lagena ontbreekt zou- 

 den deze de perceptie van eene progressieve verticale beweging 

 missen, welke beweging van weinig beteekenis is, wijl deze die- 

 ren zich meestal slechts over de aardoppervlakte verplaatsen. De 

 glij richtingen zijn echter bij hoogere dieren ten opzichte van wat 

 wij normaalvlakken noemen om een zekeren hoek gedraaid, zoo- 

 dat de perceptie van de bedoelde beweging uit de daarbij ge- 

 combineerde otolithenfunctie mogelijk blijft. 



Om nu progressieve bewegingen en rusttoestanden door een en 

 hetzelfde otolithensysteem te kunnen onderscheiden ; maakt Breuer 



