139 



hoewel sterk gereduceerd, aanwezig is; bij de mannetjes, zoowel 

 van Pseudocalanus als van Paracalanus , is het vijfde paar thorax- 

 pooten voorhanden, en vertoont duidelijke verschillen tusschen de 

 beide soorten. Eindelijk leveren de eindborstels aan de buitenste 

 takken der zwempooten een goed kenmerk ter onderscheiding 

 tusschen de beide genera, dat ook bij jonge individuen, waar de 

 secundaire geslachtskenmerken nog niet waarneembaar zijn, dienst 

 kan doen : bij Paracalanus bezitten zij een gladden zoom, bij 

 Pseudocalanus zijn zij duidelijk gezaagd. 



In tegenstelling van Par. parvus bewoont Pseudocalanus elon- 

 gatus noordelijker streken ; haar zuidelijkste grens is de Noord- 

 Fransche kust, in den geheelen noordelijken Atlantischen Oceaan 

 is zij algemeen verspreid. Ook brakwater kan zij verdragen, maar 

 is toch in het kustwater minder algemeen dan Paracalanus parvus. 

 Timm vermeldt ze voor Helgoland als »haufig" bijna het geheele 

 jaar door. Slechts in één monster (stat. F) was ze in eenige 

 hoeveelheid voorhanden, op de andere ontbrak zij volkomen, althans 

 in oudere, herkenbare stadiën. 



In de maanden Nov. 1902 en Febr. 1903 kwam zij in monsters, 

 in hetzelfde gebied gevischt, geregeld, in wisselende hoeveelheden, 

 soms zeer talrijk, voor. 



Mannelijke exemplaren zijn ook bij deze soort veel zeldzamer 

 dan vrouwelijke. 



Het geslacht Centropages wordt in de Noordzee vertegenwoor- 

 digd door 2 soorten, C. typicus Kröyer en hamalus Lillj. Eerst- 

 genoemde is grooter (gemiddeld 0,3 — 0,4 mm langer) en krach- 

 tiger gebouwd dan hamalus. Beide zijn echte pelagische dieren, 

 die vaak in groote massa's aan de oppervlakte gevonden worden, 

 en vormen ongetwijfeld met Calanus jinmarchicus en enkele andere 

 copepoden een hoofdbestanddeel van het voedsel der pelagische 

 visschen. C. hamatus heeft een kleiner verbreidingsgebied dan C. 

 typicus. Terwijl deze een meer oceanische levenswijze schijnt te 

 voeren en over de geheele breedte van den Atlantischen Oceaan 

 algemeen voorkomt, in het oosten van Kaap Finisterre tot aan 

 de zuidwesthoek van Noorwegen (ook in de Middellandsche Zee), 



