141 



Temora longicornis O. F. Müll. behoort tot de gewoonste 

 copepoden der Noordzee en leeft in water met zeer uiteenloopend 

 zoutgehalte. In de Oostzee bedroeg dit voor een der vindplaatsen 

 6 — 7°/ 00 ; Cleve vond als maximum 36.76 °/ ou . Als voedselbestand- 

 deel voor pelagische visschen speelt Temora longicornis, die in 

 groote hoeveelheden kan optreden, een gewichtige rol. Wat de 

 geographische verspreiding aangaat, wordt zij tot de meritische 

 copepoden gerekend en komt alleen in den Atlantischen Oceaan 

 voor, in het oosten van de kust van Noord-Frankrijk tot IJsland 

 en langs de geheele Noorsche kust (ook in de Oostzee), in het 

 westen in de buurt van New-Foundland. In de Oosterschelde is 

 zij tamelijk algemeen, vooral in het voorjaar (Redeke, Oesterrapport). 

 Labidocera Wollastoni Lubb., onder de Noordzeecopepoden ge- 

 makkelijk herkenbaar aan de grootte (9 2.40 mm, cf 2.20 mm), 

 aan het rostrum, dat in twee sterke gebogen haken uitloopt en 

 aan de twee dorsale chitinelenzen op den kop, die bij de c? indi- 

 viduen veel grooter zijn dan bij de 9» is een echte pelagische 

 vorm, die alleen in de open zee wordt aangetroffen. Zij is bekend 

 van de Middellandsche Zee, de Fransche kust, de Britsche eilanden, 

 de fjorden bij Christiania en Bergen, van Helgoland en uit den 

 Atlantischen Oceaan tusschen 26° en 55° NB. Gran vermeldt ze 

 niet voor de Noorsche Noordzee. In het plankton van stat. E. in 

 eenig aantal voorhanden, in dat van stat. I enkele onvolwassen 

 individuen. 



Van het geslacht Acartia zijn voor de Noordzee vier soorten 

 bekend, die alle vier in de planktonvangsten vertegenwoordigd 

 zijn, maar onder die is alleen A. Clausii Giesbr. niet zeldzaam. 

 A. discaudata Giesbr. is dadelijk te herkennen, althans in het 

 vrouwelijk geslacht, aan de sterk gezwollen furcaaltakken. A. Clausii 

 Giesbr. en A. longiremis Lillj. zijn vrij gemakkelijk te onderscheiden 

 aan de bewapening van de achterrand van het laatste thorax- 

 segment; longiremis bezit daar een tamelijk langen en slanken 

 doren, terwijl Clausii een reeks van 4 — 6 kleine, driehoekige 

 tandjes op dezelfde plaats vertoont. 



Beide soorten worden in onze streken tezamen aangetroffen, 



