268 



Ned. Dierk. Vereeniging van 28 Febr. 1903 bevestigt Dr. Kerbert 

 de waarnemingen van Sasaki, en in dat van 29 Sept. 1903 geeft 

 Van Kampen eenige mededeelingen over het tweede legsel door 

 het Arnsterdamsche vrouwelijke exemplaar, op 19 Sept. van 

 dat jaar in het Aquarium afgezet; hij wijst er o. a. op, dat 

 Iskikawa merkwaardigerwijze geen melding maakt van de met 

 vloeistof gevulde ruimte, die het ei onmiddellijk omringt, hoewel 

 dit juist een der merkwaardigheden van dit Amphibiënei is. Van 

 Kampen's beschrijving komt evenwel niet geheel met de feiten 

 overeen. 



De eerste afbeelding vau eenige kapsels, op ongeveer natuurlijke 

 grootte, brengt het stuk van Dr. Kerbert »Zur Fortpflanzung von 

 Megalobatrachus maximus Sciilegel" in den Zoologischer Anzeiger 

 n°. 27 van 1904; behalve een uitvoerige beschrijving van de gebeur- 

 tenissen vóór, tijdens en na het leggen der eieren, vinden wij er 

 een overzicht in van de tot nu toe bekende gevallen onder de 

 Amphibieën, waarin de eieren in rozenkransvormige snoeren worden 

 afgezet, en van die, in welke een »Brutpflege" plaats heeft. 



Kort daarna verschijnt van de hand van Ishikawa een herdruk 

 van zijn medecleeling van 1902 in de Proceedings of the Department 

 of Natural History, Tokyo Imperial Museum. Wanneer wij eenige 

 kleine veranderingen in den tekst uitzonderen, is deze herdruk 

 woordelijk gelijk aan het eerste bericht; maar het is vermeerderd 

 met twee tabellen, die het grooter worden van de eikapsels ge- 

 durende de ontwikkeling met cijfers bewijzen, en met een viertal 

 platen. Omdat zijn beschrijving van de eikapsel dus dezelfde is 

 gebleven (uit de teekeningen blijkt, dat Ishikawa de vochtkamer 

 wel gezien heeft), en die van de andere auteurs, naar bet mij voor- 

 komt, niet uitvoerig genoeg of eenigszins onjuist is, laat ik mijn 

 waarnemingen hier volgen. Dat dit onderzoek gedaan kon worden, 

 is geheel te danken aan de vele en uitstekende zorgen, die in 

 Natura Abtis Magistra aan alle dieren en aan deze dieren in het 

 bijzonder, besteed worden, waarom ik wel reden heb den naam 

 van den directeur, Dr. Kerbert, hier met erkentelijkheid te 

 noemen. 





