291 



paraffineuiethode. Daarin werd geen spoor van een kiemblaasje 

 gevonden, evenwel ook niet van een manlijken of vrouwlijken 

 pronucleus noch van een eerste of tweede poollichaampje; daar 

 bij de oudere eieren betrekkelijk weinig verschil in ontwikke- 

 lingssnelheid werd waargenomen, en de vijf tegelijkertijd met dit 

 gefixeerde eieren alle in het achtcellige stadium waren, boven- 

 dien op dit ei A nog de grenzen van een kiemveld gezien werden, 

 mogen wij met een groote mate van waarschijnlijkheid aanne- 

 men, dat dit ei een onbevrucht was, en niet een bevrucht, dat 

 in zijn ontwikkeling bij de andere is achtergebleven. 



Evenals bij alle dooierrijke eieren vinden wij ook hier dooierkorrels 

 van zeer verschillende grootte; van af onmeetbaar kleine afme- 

 tingen tot 35 jtt komen alle overgangen voor; hun vormen ziet 

 men op plaat XX, fig. 5. 



Zij liggen niet regelloos door elkaar, maar elke soort heeft 

 vrijwel haar eigen gebied. 



Op een mediane coupe blijkt, dat wat wij uitwendig als 

 kiemveld hebben leeren kennen, gevormd wordt door een laag 

 van zeer kleine dooierkorrels — hoogstens eenige & in diameter — , 

 die als een kap op het overige deel van het ei ligt (pi. XVII, 

 fig. I). Het middendeel van dit kiemveld — de animale pool s.s. 

 dus — bestaat uit zeer dicht op elkaar liggende, kleinste kor- 

 reltjes, zoodat het bij beschouwing met Zeiss Oc. 2, obj. A een 

 bijna homogeen, gepointeerd uiterlijk heeft; naar de zijden en 

 naar het centrum nemen de korrels geleidelijk in grootte toe 

 (tot 10 ,6t), totdat op een diepte van ongeveer 600 ft, gerekend 

 langs de hoofdas van het ei, een plotselinge overgang gevonden 

 wordt naar een zone met grovere korrels. Denkt men zich door 

 dit punt een lijn, loodrecht op de hoofdas en evenwijdig aan 

 den aequator van het ei, dan stelt deze tennaastenbij de beneden- 

 grens van de fijnkorrelige kiempool voor. 



De meest periphere laag van den dooier bestaat uit een meng- 

 sel van heel fijue en grove korrels, welke laatste des te grooter 

 worden, naarmate men de vegetatieve pool nadert. 



Centraalwaarts van deze + 40 p dikke, periphere laag komt 



