292 



de zone, die ik meen te mogen homologiseeren met de pericen- 

 trale, door Groenroos (1895) uit het ei van Salamandra maculosa 

 beschreven ; het is tegen deze zone, dat het kiemveld vrij scherp 

 is afgescheiden. Haar dooierkorrels zijn in de animale eihelft van 

 15 — 25 p in diameter, terwijl zij in de vegetatieve tot 35 (t 

 worden; tusschen deze grovere liggen tallooze veel fijnere. Zij 

 ligt als een schaal van ongeveer 800 p dikte om een centrale 

 massa, die bestaat uit zeer dicht tegen elkaar liggende korrels 

 van ten hoogste 15 & in diameter. 



De bovenste helft van het kiemveld wordt op een dertigtal 

 coupes in den omtrek van het mediaanvlak doorbroken door een 

 driehoek, bestaande uit dergelijk materiaal als de onderste helft 

 van het kiemveld opbouwt; deze driehoek begint met een basis 

 van ongeveer 600 ^4, heeft zijn top naar de eioppervlakte ge- 

 keerd en bereikt op eenige coupes zelfs geheel de peripherie. Hij 

 is duidelijk afgescheiden van het omringende kiemveldmateriaal, 

 zooals op pi. XX, fig. 1 gezien wordt. Welke beteekenis deze 

 kegel heeft, kan ik niet zeggen ; was een poollichaampje aan- 

 wezig, dan zou het voor de hand liggen aan te nemen, dat het 

 kiemblaasje bij het opstijgen deze vrij grove dooierkorrels mee- 

 gesleurd had; een dergelijk feit meende Groenroos te kunnen 

 constateeren op coupes door een ovariaalei van Salamandra ma- 

 culosa, waar derhalve nog een kiemblaasje voorkomt; maar, zooals 

 reeds werd opgemerkt, bij dit ei kan noch een poollichaampje 

 noch een vrouwelijke pronucleus worden waargenomen. 



Van de onbevruchte eieren van 1904 werden eenige gefixeerd 

 in een mengsel, dat bestaat uit één deel geconcentreerde waterige 

 sublimaatoplossing met 10°/ azijnzuur en één deel 10°/ o formol; 

 na uitgewasschen te zijn met alkohol 70°/ o , waaraan eenige 

 druppels joodtinctuur waren toegevoegd, werden zij gebracht 

 in alkohol 90°/ o , daarna in alkohol absolutus, vervolgens weer 

 terug in alkohol 90°/ o en 70°/ o , gekleurd met boraxkarmijn en 

 volgens de celloidinemethode in coupes gesneden. Vergeleken met 

 de paraTfinecoupes door ei A blijken zij de dooierkorrels meer 

 in haar natuurlijke verhoudingen bewaard te hebben; de ruimten 



