293 



er tusscben zijn hier niet zoo groot als daar, wat waarschijnlijk 

 een gevolg is van het vermijden van hooge temperaturen. 



De dooierlagen vertoonen zich overigens op dezelfde wijze als 

 bij ei A ; slechts de kegel, die zich in het midden van het 

 kiemveld van dat ei beviudt, ontbreekt bij deze eieren. Daaren- 

 tegen vond ik bij een hunner een centraalwaarts gericht uit- 

 steeksel van de bovenste helft van het kiemveld, die door de 

 kleinste korreltjes samengesteld is. Het bereikt de pericentrale 

 zone niet, maar eindigt plotseling in het meer centrale kiem- 

 velddeel. Het is zichtbaar op een tiental ongeveer mediane 

 coupes. 



De vraag, of dit misschien een begin of een rudiment van een 

 latebravorming is, zooals P. en F. Sarasin gevonden hebben in 

 het ovariaalei van Ichthyophis, moet hier onbeantwoord gelaten 

 worden. 



Ook in geen dezer eieren kon een kern of een poollichaampje 

 gevonden worden. 



Het onbevruchte ei bestaat derhalve in hoofdzaak uit: een zeer 

 jijnkorrelig kiemveld, dat in het midden het dikst is; een periphere 

 zone; een pericentrale zone, en een centrale massa. 



Derde Klievingsstadiuni. 



Tot dit stadium moet ik terstond overgaan, daar eieren met 

 twee en met vier blastomeren zich niet onder mijn materiaal 

 bevinden. Daarentegen is een vijftal met acht blastomeren aan- 

 wezig, dat 40 uur na het leggen in formol 4°/ gefixeerd werd. 



Op plaat XV fig. III, IV, V, VI, VII vindt men de afbeeldingen 

 dezer eieren, gezien van de animale en van de vegetatieve pool, 

 terwijl bij fig. II de animale pool van een levend ei uit dit 

 stadium voorstelt; van dit object heb ik evenwel alleen de teeke- 

 ning gezien, daar het ei zelf verloren ging bij een poging de 

 onderzijde naar boven te keeren. 



De animale polen van dit zestal — hoe verschillend vorm 

 en grootte der afzonderlijke blastomeren ook mogen zijn , — 



