299 



eindigt deze streep niet, maar zij is te vervolgen tusschen de grove 

 korrels van de pericentrale zone I door, en ter hoogte van de 

 klieviugsholte zelfs in de pericentrale zone II. Het baant der- 

 halve als 't ware den weg voor den indringenden fijnkorreligen 

 driehoek. 



Over de structuur van deze streep kan ik geen beslist oor- 

 deel uitspreken; meestal schijnt zij homogeen, doch op sommige 

 plaatsen meent men een samenstelling uit minimaal kleine kor- 

 reltjes te herkennen. 



Ik beschouw haar als de doorsnede van de grenslaag van het 

 protoplasma, dat de blastomereu aan hun oppervlakte en op die 

 gedeelten, waar zij van elkaar gescheiden zijn, begrenst. 



Op coupe 248 is ook y verschenen ; evenals S groeit deze gleuf 

 op de volgende coupes geleidelijk aan, terwijl x en (3 vrijwel ge- 

 lijk blijven, nl. wat haar fijukorrelige driehoeken betreft; haar proto- 

 plasma! ij ntj es dringen steeds dieper centraalwaarts. Dat van (3 

 bereikt op coupe 171 de plaats, waar 5 coupes later de klieviugs- 

 holte te voorschijn komt, evenwel niet in de gedaante van een scherp 

 gecontoureerd lijntje, maar als een lichter gekleurd plasma- 

 strookje, dat geleidelijk in het eerste overgaat. Op coupe 167 is 

 duidelijk zichtbaar, dat de plasmalijn zich op de genoemde plaats 

 splitst, en zoo de wanden van de holte vormt, die evenwel, 

 waarschijnlijk door de warmte bij het insmelten, samengekrompen 

 zijn, en nu een holte, waarin een licht gekleurd neerslag te zien 

 is, omsluiten. Op coupe 157 zijn aanduidingen, dat de lijntjes 

 van * en S zich spoedig tot aan de klievingsholte zullen uitstrekken ; 

 zij zijn er mede in verbinding op coupe 155, dus op dezelfde 

 coupe, waarop aan den kant van £ het laatste stukje van de 

 centrale massa verdwenen is. (Dit kleine stukje is bij segment 

 5 /3 ingelijfd). 



Op coupe 120 verbindt zich ook de plasmawand van y met 

 den wand van de klievingsholte, welker vorm zich iets veranderd 

 heeft, daar nu van haar uit peripheriewaarts andere gleuven nl. 

 t en ö (plaat XVII, fig. 2 C) zich voortzetten, ofschoon zij aan 

 den eiomtrek op deze hoogte nog volstrekt niet te bespeuren zijn. 



