300 



Binnen in het ei, langs de hoofdas, hebben deze gleuven derhalve 

 een lageren breedtegraad bereikt dan op de oppervlakte. Dit is 

 een schoone illustratie van het feit, dat het kiemveld en de pe- 

 riphere zone gemakkelijk door de gleuven doorsneden worden, 

 maar dat de grofkorrelige pericentrale zone weerstand biedt. 



Op coupe 106 is 6 tot de oppervlakte doorgedrongen en daar 

 zien wij dus de doorsneden van 5 blastomeren ; 14 coupes verder 

 is de klievingsholte verdwenen, en zijn duidelijk de omtrekken 

 van alle 8 blastomeren herkenbaar. Reeds op coupe 101 zien wij 

 e aan de peripherie optreden, maar eerst op coupe 92 zijn het 

 periphere en het centrale deel er van in verbinding. De andere 

 gleuven verschijnen op dezelfde wijze : eerst een aanduiding in den 

 wand van de klievingsholte, dan een insnijding in de peripherie, 

 en ten laatste de vereeniging van deze beide deelen. 



De acht kernen zijn ieder omgeven door een groote ruimte, 

 vrij van dooierkorrels en ten deele opgevuld door een lichtge- 

 kleurd protoplasmanet; vooral aan de periphere deelen van de 

 ruimten ligt het plasma opgehoopt en daar vinden wij ook de 

 kernen. Deze kernhoven liggen in een kring om de klievings- 

 holte, halverwege tusschen deze en de eiperipherie. 



De kernhof van segment (3 y bereikt de grootste diepte, en 

 verschijnt op coupe 98, maar zijn kern zien wij eerst op coupe 

 85. Deze is in een ruststadium en bestaat uit een dicht kluwen 

 sterk gewonden chromatinedraden, liggend op de kernoppervlakte ; 

 zij meet 40 u. en is zichtbaar op drie coupes. 



Zijn grootste afmeting (200 yC) heeft de kernhof onder de 

 kern ; is deze verdwenen, dan neemt ook de eerste snel in om- 

 vang af en wordt door coupe 75 niet meer getroffen ; zijn hoogte 

 bedraagt dus 230 <a. 



De ligging der kernhoven ten opzichte van elkaar, benevens de 

 verhoudingen van kernen en kernhoven, worden duidelijker door 

 de volgende tabel: 



