306 



gonnen zijn in de periceatrale zone I in te dringen en geeft de 

 dooierverdeeling aan. De randen van segment VI bestaan geheel 

 uit het allerfijuste dooiermateriaal, dat door ijzerhaematoxyline een 

 grijze kleur aanneemt; het binnenste van dit segment wordt ge- 

 vormd door de kleine dooierkorrels van het gewone kiemveld- 

 materiaal ; de kleinste korrels (4 /z) liggen in het animale deel 

 er van, grootere (12 &) aan den kant, die naar de vegetatieve 

 pool gewend is. 



Op coupe 181, fig. 1 2, pi. XVIII is, bij het kleiner worden van seg- 

 ment VI, dit middendeel er van verdwenen en vervangen door het 

 grijze materiaal, dat slechts aan de benedenzijde enkele kleine 

 zwart gekleurde korreltjes bevat. De overgang in de pericentrale 

 zone II is zeer plotseling; de gleuven 3 en ^ zijn veel dieper in 

 haar doorgedrongen dan op coupe 169 het geval is. 



Op coupe 184, fig. 11, komt segment I niet meer aan de opper- 

 vlakte, doch tot coupe 197 is het nog te vervolgen, cf. coupe 195, fig. 

 10; daar echter is het geheel overgegaan in de pericentrale zone I. 



Op coupe 201 is de klievingsgeholte aangesneden, die in de 

 pericentrale zone II ligt. Op de afbeelding er van, fig. 9 is ook zicht- 

 baar, dat segment VII aan alle kanten omsloten wordt door het grijze 

 materiaal, en, behalve de kiemvelddooierkorrels, nog een streng 

 van die van de pericentrale zone I bezit. Het meest centrale 

 deel van segment VII is dus ook aan de benedenzijde van de 

 overige blastomeren afgescheiden, terwijl het periphere gedeelte 

 er van, zooals te zien is op fig. 13, met de nog onverdeelde 

 dooiermassa in open verbinding staat op deze coupe is ook de 

 top van segment III zichtbaar. 



Fig. 8, coupe 205, toont de grooter geworden klievingsholte, 

 welke nu aan haar bovenzijde begrensd wordt door segment VII. 

 Segment III ziet meu, bij het vervolgen der serie, in omvang 

 toenemen, en de naburige segmenten VII en V van de oppervlakte 

 verdringen (fig. 7, coupe 210). Op deze figuur zijn segment III en 

 V nog duidelijk van elkaar gescheiden, maar deze grens wordt 

 allengs flauwer, totdat (op coupe 212, fig. 6) segment V zich 

 voordoet als dat stuk van segment III, dat de klievingsholte 



