316 



ligt. De afstand van dit deel tot de vegetatieve pool bedraagt 

 ongeveer 1200 p. Een denkbeeldige lijn, door dit punt loodrecht 

 op de hoofdas getrokken, stelt tennaastenby de bovengrens van 

 deze zone voor. 



Haar bouw is eenigszins anders dan die, welken wij gevonden 

 hebben bij de jongere eieren. Het aantal der groote korrels (35 p) 

 is geringer geworden, zoodat zij meer tusschen het fijnere materiaal 

 verspreid liggen dan vroeger het geval was. 



Op de zijkanten van het ei is deze pericentrale zone zeer smal, 

 zelfs tengevolge van de gleuven op vele plaatsen door fijner 

 materiaal vervangen, maar altijd blijft toch zichtbaar, hoe haar 

 oorspronkelijke gedaante is geweest. In de animale eihelft zijn 

 nog gedeelten van haar aanwezig in die micromeren, welke het 

 meest centraal liggen ; sommige van deze laatste bestaan zelfs 

 geheel uit dit grove materiaal en bezitten niets van de fijne kor- 

 rels, die de overgroote meerderheid der micromeren samenstellen. 

 De centrale massa bestaat, evenals de pericentrale zone II van 

 de eieren van het 3 de klievingsstadiura, uit korrels van ten hoogste 

 15 |tt, tusschen welke zich geen fijner materaal bevindt. Haar 

 benedengrens is hierboven reeds aangegeven; naar boven toe reikt 

 zij tot aan de klievingsholte, die uit talrijke, meer of minder 

 groote, in open verbinding staande ruimten tusschen de micro- 

 meren bestaat. 



Het materiaal, dat de micromeren vormt, is, met de bovenge- 

 noemde uitzondering, zeer fijn en bestaat uit korrels van ten 

 hoogste 10 — 12 (jl. De grens tusschen de micro- en macromeren 

 is, evenals op het oppervlaktebeeld gevonden wordt, op de af- 

 gebeelde, ougeveer mediane coupe, vrij scherp; zij liggen even- 

 wel niet onmiddellijk tegen elkaar aan, maar worden gescheiden 

 door een overgangsgebied, bestaande uit cellen van een grootte, 

 die het midden houdt tusschen die van de micro- en de macro- 

 meren. De lengte der diameters van de meeste micromeren ligt 

 tusschen 100 en 200 /x, die van de cellen uit het overgangsgebied 

 bedraagt op zijn hoogst 800 p, terwijl sommige der macromeren 

 bij de vegetatieve pool aan de oppervlakte komen en, doordat 





